fbpx

Blog

Welkom op Kaktussen.nl

wat als je peuter slaat
Moederschap

Als je peuter je ineens slaat – niet weer een nieuwe fase

‘Mama, slaan!’, nog voor ik er erg in had, sloeg mijn peuter me vol in mijn gezicht. En hárd ook. De blauwe plek die ik een half jaar geleden opliep door de peuter, was nog per ongeluk gegaan. Lomp, maar per ongeluk. Deze klap was expres. Hoe ik dat weet? Er volgden die dag en de ochtend erop nog wat klappen. Is er een nieuwe fase aangebroken, is mijn peuter agressief, of haat hij me? Dat laatste kan ik uitsluiten, want vlak nadat hij me slaat, komt hij meteen knuffelen, ‘sowwy’ zeggen en roept hij schuldbewust ‘mama, au’. Om mij twee seconden later weer te meppen, dat dan weer wel.

Papa is veilig, mama wordt gemept

Het is een lastige situatie op dit moment en heel eerlijk had ik moeite met deze post. Ik schreef hem uiteindelijk toch omdat juist dit soort situaties de reden is waarom ik blog. Dat je kind je slaat, voelt in eerste instantie als abnormaal. En de gedachte dat mijn kind op zijn zestiende al in een gevangenis belandde wegens agressieproblemen, wentelde ook in mijn hoofd rond. Op dat soort momenten weet ik dat ik erover moet schrijven. De Kleinste laat papa met rust wat betreft het slaan. Mama moet het ontgelden. Dit wekt enorm de indruk dat het aan mij ligt en dat hij een ‘hekel’ heeft aan mij. Niets is minder waar, het persoonlijk maken van iets wat normaal peutergedrag is, maakt het afleren alleen maar moeilijker – en pijnlijker voor jezelf en voor je peuter. Op internet staan zat verhalen van ouders die hetzelfde meemaken. Hun peuter slaat ineens één van de ouders, leeftijdsgenootjes of een jonger broertje of zusje. Veel ouders zijn het erover eens: straffen helpt bijna nooit. Tijd om de oorzaak te achterhalen.

Agressief gedrag, waaronder slaan, is normaal bij jonge kinderen

Vanaf anderhalf jaar ontwikkelen kinderen hun eigen identiteit. Ze willen dat alles gaat zoals zij dat willen en kunnen dus erg boos worden als het anders gaat. Dit uit zich in agressief gedrag: slaan, bijten, schoppen of gillen. We kennen dit eigenlijk allemaal wel als de peuterpuberteit. Ieder kind gaat erdoorheen, het is namelijk belangrijk voor de ontwikkeling van een jong kind. Fijn. Nog een fase. Ondertussen heb ik me toch een hekel gekregen aan die zin dat ik overweeg de tagline van mijn website te veranderen in: ‘moederschap is een faaaaaaaaaase’ en daaronder: ‘je kind zit weer in een sprongetje, hoor’. En dan verander ik mijn logo in een fles wijn, want ik kan mezelf dan niet meer serieus nemen.

Meer dan alleen boosheid bij een peuter

Hoewel wij agressief gedrag associëren met woede, is dit in het geval van een peuter niet exclusief. Een peuter slaat niet enkel als het boos is. Hij of zij kan ook verdrietig of bang zijn, gefrustreerd zijn dat iets niet lukt of pijn hebben. Hoewel het belangrijk is je kind te leren dat slaan niet mag, is het juist belangrijk dat er aandacht is voor de oorzaak van het slaan. Het advies op alle opvoedwebsites en in alle opvoedboeken is ook: als ouder zijnde moet je je kind leren met zijn of haar gevoelens om te gaan.

Wat doe je als je als ouder tot wanhoop wordt gedreven?

Leuk en prima advies: achterhalen waarom je peuter doet wat hij doet. Maar wat doe je als je het zelf even niet aankan?

Zoals ik al zei, moet ik het op dit moment vooral ontgelden thuis. Dat is zwaar, want De Kleinste proberen rustig uit proberen te leggen dat slaan niet mag, terwijl je nog een keer in je gezicht gemept wordt, is moeilijk, als het al niet onmogelijk is. Ik zou niet menselijk zijn als ik niet op dat moment zelf de handdoek in de ring zou willen gooien, terug zou willen slaan of willen gaan schreeuwen. Het heeft te maken met je eigen onmacht, onbegrip, frustratie, pijn, mogelijke vermoeidheid en alle onzekerheden die bij het ouderschap komen kijken. Voel je hem al aankomen? Als je zelf vanuit emotie gaat reageren, reageer je precies hetzelfde als je tweejarige. En je zult zien dat je dan niets bereikt.

Pak rust

Belangrijk is om zelf de rust te pakken voor je de oorzaak achterhaalt of je kind straft. Als jij net bent geslagen, kun je het bespreken en het straffen van je peuter overlaten aan bijvoorbeeld je partner. Die zal veel minder vanuit de emotie en meer vanuit pragmatisme opereren. In ons geval vond ik het behoorlijk moeilijk dat mijn kind zich zo uitleefde op mijn gezicht. Ik kan je vertellen dat in huilen uitbarsten omdat je maar twee uur hebt geslapen en die harde tik op je wang de druppel was, niet bevorderlijk is. Hoewel mijn peuter meteen snapte dat het niet oké was wat er gebeurde en sorry kwam zeggen, sloeg hij me vervolgens nog een keer. Hij riep weer: ‘mama sowwy, over!’ en sloeg weer. Het lijkt raar gedrag: slaan terwijl hij vlak daarvoor nog roept dat hij het niet meer doet, maar als we kijken naar de oorzaak, is het helemaal niet gek dat hij het nog een keer deed. Hij wilde dat ik ophield met huilen, hij was bang, zag mijn verdriet en wilde het stoppen. Als je dat niet kan benoemen, kun je twee dingen doen op dat moment als peuter: je geeft een knuffel, of je slaat (of je doet beide). Jij snapt het gedrag van je kind niet, maar hij snapt het evenmin.

Neem het niet persoonlijk op als je peuter slaat

Vat de agressie van je peuter vooral niet persoonlijk op. Je hebt geen Chucky of de zoon van Satan gebaard. Je moet er even doorheen. Dit is wat opvoeden heet. Ja, superrot. Ben ik met je eens. Dat ouderschap is soms best ingewikkeld.

Over het algemeen is het agressieve gedrag zeer normaal in de ontwikkeling en is het belangrijk dat jij als ouder de oorzaak achterhaalt. Ja, het is normaal dat je peuter slaat. En nee, dit hoef je niet te tolereren.

Wat als jouw lieve peuter ineens verandert in een agressief monster en jou en anderen begint te slaan?

Wellicht ook interessant


2 reacties

  1. Yvette

    Ik vond dit echt een heel geruststellend verhaal om te lezen. Ik heb thuis ook een behoorlijk pittige tante zitten en ze is met haar anderhalf jaar misschien te vroeg voor een peuterpuberteit, maar dat zou kunnen betekenen dat het tegen die tijd nog erger kan worden. Ik heb daarom echt wat aan je tips, want ik heb zelf ook moeite met me te beheersen op zo’n moment. Het is goed om te lezen dat dat normaal is en wat wél werkt. Super fijn, thanks! En heel veel sterkte en succes ook voor jou!

  2. Henrieke

    Wat goed dat je erover schrijft. Mijn negen maanden oude kindje doet dit nog niet, maar het is wel goed om er vooraf van bewust te zijn. Hopelijk weet ik je wijze raad nog te herinneren mocht het zover komen. 🙂


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *