Boekrecensie Risa Green – Babypraat

Boekrecensie Risa Green – Babypraat

Ik heb sinds mijn zwangerschap een voorliefde ontwikkeld voor boeken en films over zwangerschap en het moederschap. Deze week las ik Babypraat van Risa Green. Het vervolg op Buikgevoel, dat ik eerder recenseerde

 

Als Lara met haar pasgeboren dochter Parker thuiskomt, komt ze erachter dat het moederschap lastiger is dan zwanger zijn. Als haar vader plots op de stoep staat met zijn verloofde die ooit stripper was, haar echtgenoot Andrew wel heel close wordt met een vijfentwintigjarige en de nanny voodoo bedrijft, zou je denken dat het haast niet erger worden.

 

Eindoordeel boek: [usr 2 size=20]

Risa Green is boos

Achterin de versie van het boek dat ik heb gelezen, zit een lezersgids. Hierin staan enkele vragen die gesteld zijn aan de auteur Risa. Risa vertelt dat dit boek niet gebaseerd is op haar eigen leven, maar het gevoel rondom het moederschap wel. Zo vertelt ze dat ze kwaad is op de wereld omdat haar niet is verteld hoe het moederschap werkelijk is. Ik heb al wel vaker geschreven dat ik de roze wolk die we volgens de media er gratis bij krijgen, nog niet heb gevonden. Dus Risa’s boosheid kan ik me voorstellen. Met dit boek hoopt de auteur moeders te vertellen dat het normaal is om het moederschap niet altijd even leuk te vinden. Maar wellicht is ze hierin net iets te doorgeslagen.

De echte vijand is Lara zelf

Elk verhaal moet een antagonist hebben: een tegenstander. Dit kan in de vorm van een persoon zijn, maar ook in de vorm van een gebeurtenis. Bij Lara lijkt iedereen haar tegenstander te zijn: Susan van de mammie-klas, de mommunisten in dezelfde lessen die flesvoeding verafschuwen, haar vader, de verloofde van haar vader, een nieuwe kennis van haar man Andrew, de babysitter Deloris, haar beste vriendin Julie, haar dochter Parker, haar dokter, de mevrouw in de supermarkt… ben je nog bij? Werkelijk iedereen is de vijand en dat is ook wat er zo stoort aan dit boek. Lara zit tot de laatste twintig pagina’s volledig in de slachtofferrol. Haar echtgenoot flirt te veel, haar nanny wil haar baby van haar afpakken, de dokter is gemeen, Julie is gemeen, iedereen is gemeen tegen haar. Ze stampt nog net niet met haar voeten op de grond, maar schreeuwt wel continu hoe oneerlijk het allemaal is.

Postnatale depressie

Lara heeft het overduidelijk zwaar met het moederschap en al gauw ontstaan bij de lezer zorgen, want postnatale depressie is iets serieus. In het boek wordt er ook geopperd dat Lara hier wellicht last van heeft. Lieftallige echtgenoot Andrew lacht het weg en ook de dokter vertelt Lara dat je ronduit klote voelen en het gevoel hebben dat je er geen grip op hebt, er nu eenmaal bij hoort. Een gemiste kans, wat mij betreft, want zo’n gevoel van machteloosheid en gemis aan steun is niet iets waar je alleen door hoeft te gaan. It takes a village to raise a child.

Show, don’t tell

Net als in het vorige deel gebeurt er weer een hoop waar we als lezer niet bij zijn, maar waar we achteraf over horen. We duiken de geschiedenis in en nog een keertje en nog een keertje, omdat nog lang niet alles verteld is. We leren over Lara’s gevoelens door middel van infodumps die soms te overweldigend zijn. Hierdoor krijg je als lezer weinig binding met het karakter en wil je vooral weten wat voor domme dingen echtgenoot Andrew nu weer uitkraamt en of Deloris nu écht aan voodoo doet. Omdat het boek wel lekker wegleest zonder dat je erbij na hoeft te denken en je als moeder echt wel wat herkenning hebt rondom de borstvoedingmaffia en slapeloosheid, krijgt het boek twee sterren.

 

Heb jij dit boek al gelezen? En zo ja, wat vond je ervan?

 

Dit boek is te koop vanaf €12,50 bij Bol.com.

 

 

 

Back to Top