De obsessie met de piemel

De obsessie met de piemel

Daar stond ik, middenin Disneyland Parijs in een rij te wachten. Mijn peuter draaide rondjes op een afstandje en trok wat bekijks. Omdat hij schattig is en luidkeels aan het roepen was dat hij naar Mickey Mouse en Goofy wilde. Hij trok zijn jas uit, want hij had het warm. Zijn vest volgde. Beide kledingstukken kwamen mijn kant op. Hij rende terug en trok zijn broek naar beneden. Met het schaamrood op mijn kaken rende ik op hem af. Hij verkondigde trots dat hij een piemel had en snapte niet dat hij van mij in de wandelwagen moest zitten en was boos. En ik? Ik dacht alleen maar: is mijn kind raar of hoort dit erbij?

Mama’s piemel is weg

Enkele weken geleden begon de fascinatie voor de geslachtsdelen bij ons in huis. De Kleinste wil regelmatig mee naar de wc met mij. Hij vindt het interessant en uiteindelijk geloof ik dat het ook helpt bij zindelijkheidstraining. Toch was de verbazing enkele weken geleden groot toen hij er achterkwam dat mama geen piemel had. “Waar is mama’s piemel?” was de belangrijkste vraag. Dit werd al gauw opgevolgd door een verbaasde: “Kan niet! Ikke zoeken!” En ja, er werd gezocht naar mama’s niet-bestaande piemel. Toen ik een tijdje later een grapje maakte dat zijn gulp openstond en deze wel dicht moest, omdat anders zijn piemel wegwaaide, had De Kleinste zijn antwoord. Mama’s piemel was óók weggewaaid.

Gelukkig zijn we van die gedachte nu af, maar hij benoemt wel te pas en te onpas dat opa, papa, en hijzelf piemels hebben. En mama en oma hebben billen. Geen voorbillen, nee, gewoon billen.

Mama’s hebben dus geen piemel. Papa’s wel. En het zijn interessante gegevens, die piemels.

Seksuele ontwikkeling bij peuters

Peuters ontwikkelen zich seksueel. Pardon? Ik moest even een aantal keer de woordcombinatie opnieuw lezen, maar het is waar: peuters beginnen dus al met seksuele ontwikkeling. Ze komen erachter dat het fijn is om hun geslachtsdeel aan te raken. Waar ze in hun babytijd hun handen en voeten ontdekken, ontdekken ze gedurende de peuterperiode hun geslachtsdelen. Deze seksuele ontwikkeling is trouwens niet te vergelijken met de seksualiteit van volwassenen. Peuters leren het verschil tussen jongens en meisjes. Leren hun eigen lichaam kennen en doen dit, tot afschuw van volwassenen, zonder enige gêne. Er wordt doktertje gespeeld, maar ook vadertje en moedertje: dit heeft allemaal te maken met deze ontwikkeling.

De tijdelijke obsessie verdwijnt vanzelf weer wat naar de achtergrond. De ontwikkeling gaat door, maar dit gebeurt vanzelf met wat meer schaamte.

Grenzen leren

Dat mijn peuter daar dus zijn broek naar beneden trok en aan iedereen verkondigde dat hij een piemel had, was dus niet raar. Het is voor hem hetzelfde als iedereen laten zien dat hij Mickey Mouse oren op zijn hoofd had. En een navel heeft. Schaamte heeft hij nog niet. Behalve voor zijn moeder dan soms. Ik mag niet luidkeels Hop paardje hop zingen, maar we mogen wel met de hele bups naar de piemel van De Kleinste kijken. Nee, ik snap hem volkomen. Straffen heeft geen zin: seksualiteit en het ontdekken van je lichaam is niet iets waarvoor je gestraft dient te worden. Het gebeurt dan toch wel stiekem. Wel kun je je kind leren dat bepaalde dingen niet op bepaalde plekken mogen. Je piemel aanraken mag best om te ontdekken, maar dan niet buiten, of waar andere mensen bij zijn. En het respecteren van grenzen van andere mensen is ook heel belangrijk. Het is dus normaal dat er fascinatie is voor het menselijk lichaam. Hoe je hier als ouder mee omgaat, is volstrekt aan jou. Wat wil je al wel vertellen en wat niet? Wat sta je wel toe en wat mag echt niet?

Nee is nee. Die les begint nu al.

Over het lichaam en geslachtsdelen praten is geen probleem bij ons thuis, maar andere mensen aanraken op die plekken: nee, dat mag dan niet. Als iemand aangeeft dat diegene dat niet wil, dan betekent: nee is nee. Grenzen respecteren van anderen en zelf grenzen leren aangeven, is essentieel. Die les begint zeker weten nu al.

Het is dus volstrekt normaal dat mijn peuter zijn broek naar beneden trok. Ik had alleen gewild dat zijn eerste keer niet in een pretpark zou zijn, maar gewoon thuis op de bank.

Populair

Back to Top