Deze 5 dingen zijn volstrekt normaal als moeder, maar eigenlijk heel goor

Deze 5 dingen zijn volstrekt normaal als moeder, maar eigenlijk heel goor

Er zijn van die dingen die, zodra je een kind de wereld in hebt geperst, opeens volstrekt normaal zijn waarvan de rest van de kinderloze mensheid van walgt. Alsof je niet alleen een baby en placenta hebt gebaard, maar ook al je fatsoen en je manieren erbij uit hebt geperst. Welke dingen dat dan zijn? Nou, wat dacht je van poepluier, snottebellen en kwijl?

aan de billen van je kind ruiken

“Heb je gepoept? Nee? Laat mama eens ruiken dan!” En hupsakee, je duwt je neus al tegen die billen van je kind. Even diep inhaleren: ruiken we plas, de zaligheid van een schone luier of toch de onmiskenbare geuren van een heerlijke poepluier? Binnen no time kun je alle varianten ontwaren en weet je of je met droge ogen je partner moet vragen of hij de plasluier – die eigenlijk een poepluier is – wil verschonen. En je schaamt je ook niet om in het openbaar te snuiven. Een blik werpen in de luier is trouwens óók volstrekt normaal. “Kom eens hier, lieverd.” Broek en luier even aan de kant en een snelle blik en je weet je antwoord.

op je dooie gemak poep van je handen afvegen

Stront aan je vinger? Waar het in het verleden iets is waar je echt van over je nek ging, jezelf vier keer zou douchen én een scrubbehandeling zou boeken bij de plaatselijke thermen, haal je nu je schouders op, wandel je naar de gootsteen en was je zorgvuldig, maar rustig, je handen. “Oh jee! Poep aan de vingers!” roep je nog even, alsof de hele wereld dat moet weten.

speen gevallen? Ik lik hem wel even schoon voor je

Waar je in het begin nog de speen van je pasgeborene minutieus uitkookt als hij is gevallen, na een tijdje geef je het op en krijgt dat ding een eenvoudige spoelbeurt, met jouw speeksel. Ja, het klinkt goor, maar niemand gaat dood aan een beetje zand. Het is goed voor jouw weerstand en ach, je kind deelde een navelstreng met je. Spuug kan ook geen kwaad.

half opgegeten eten wordt gedeeld

Gesproken over het uitwisselen van speeksel: je kleintje deelt het liefst te pas en te onpas zijn of haar eten met jou. Een half opgegeten en bekwijld snoepje en kind hoeft niet meer? Tuurlijk, prop het maar in papa’s of mama’s mond. Zie je iets lekkers waar mama op kauwt? Joh, prima, haal het er maar uit. Heerlijk, die mini vingers achter in mijn strot. En dat snoepje wordt toch wel wat lekkerder door die toevoeging van eh… ja, getsie.

Kwijl

We gaan nog even door met babykwijl. Kinderen kwijlen, als ze tandjes krijgen, als ze een speen hebben, als ze hun vingers in hun mond doen zonder aanwijsbare redenen. Kortom: kinderen kwijlen gewoon. Dat kwijl moet ergens aan afgeveegd worden. En als je geen doekje bij de hand hebt, dan doe je het aan je jas, of je trui, of je vingers, die je dan weer afveegt aan je broek en dan was je je handen later wel, want wat moet je anders? Je kind rond laten lopen als kwijlend monster? Stel je voor wat de mensen op straat wel niet zullen denken! Niemand vindt een kwijlend en huilend kind dat snottebellen blaast, schattig.

neuspeuteren en snottebellen

In je eigen neus peuteren is not done. Je peuter die in zijn neus peutert, dat is ook niet helemaal de bedoeling. Maar als jij een snotje ziet bij jouw kind, dan wil je het liefst maar één ding doen: die neus leeghalen. Want ja, je weet wat er gebeurt met dat snot. Dat belandt op dat snoepje wat dan vervolgens in jouw mond belandt. Die neus moet leeg, dus dat gebeurt met een zakdoek die je daarna weer in je zak doet, want er is geen prullenbak aanwezig in je nabije omgeving. En wat dacht je van die snottebellen? Het boeit je waarschijnlijk een stuk minder dat je jas onder gesnotterd wordt bij een flinke huilbui. Het hoort er nu eenmaal bij.

Kortom: eigenlijk zijn ouders ranziger dan hun kinderen.

Back to Top