Deze dingen roepen peuters waar jij als moeder niets mee kan

Deze dingen roepen peuters waar jij als moeder niets mee kan

Tweeënhalf is die draak van mij en hij heeft soms zinnen waarvan ik denk: ‘Hoe bedenk je het?’ en ‘Hoe kan ik ervoor zorgen dat je ermee ophoudt?’ Het zijn opmerkingen waarvan ik in de lach schiet en waarvan ik denk: ‘Als ik half zo grappig was als die peuter van mij, dan was ik stand-up comedian geworden. En nog een beroemde en goede ook’. Omdat meer mensen in mijn omgeving het eens zijn dat mijn peuter hilarisch is en ik soms met mijn handen in het haar zit om zijn bijdehante opmerkingen, deel ik met liefde zijn humor. Opdat jullie weten hoe zwaar het soms is om streng te zijn.

‘Lukt het slapen, mama?’ terwijl hij mijn oogleden opentrekt

Ik vermoed dat Jop of ik nogal vaak de zin ‘Lukt het?’ gebruiken rondom De Kleinste, want ineens vraagt de peuter het ook nonstop. ‘Lukt het, mama?’ ‘Lukt het?’ en dan vooral als we ’s avonds in bed liggen en ik probeer te slapen. Hij kruipt over me heen, legt zijn hoofd op de mijne, trekt aan mijn oogleden en vraagt met zijn ‘fluisterstem’ wat meer klinkt als een edelhert wat burlt: ‘LUKT HET SLAPEN, MAMA? LUKT HET? LUKT HET?’

Wat denk je zelf, kind?

Ik heb het overigens ook teruggedaan toen hij ’s ochtends niet wakker wilde worden. Ik ben in zijn gezicht gaan hangen en heb vol enthousiasme gevraagd of het wakker worden lukt. Zijn antwoord? Een duw in mijn gezicht en de woorden: ’Doe maar niet, mama.’

‘Doe maar niet, mama’ op alles

Stiekem is mijn peuter een puber. Oud geboren, denk ik. Naast dat hij ’s ochtends niet wakker te krijgen is, schaamt hij zich nu ook al voor me. Als ik een liedje zing voor hem op straat, als ik een dansje doe of als ik hem een knuffel geef. Hij kan ineens teleurstellend met zijn hoofd schudden en mompelt hij: ’Nee, doe maar niet, mama’.

‘Ik wil kijken met de ogen!’ terwijl hij alles vastpakt

‘Kijken doe je met de – ?’ Wie is er niet doodgegooid met deze opmerking toen ze opgroeide? Op dit soort momenten kom ik erachter dat sommige dingen nooit veranderen en dat Jop en ik regelmatig tegen De Kleinste zeggen dat je kijkt met de ogen en niet met de handen. De opa’s en oma’s lachen vast, want ook die hebben dit meegemaakt met ons toen wij klein waren. Toch spant De Kleinste de kroon. Terwijl hij met zijn vingers aan Jops lego zit en Jop hem vermanend toespreekt, roept De Kleinste vol overgave: ‘Ik wil kijken met de ogen!’

Ja. Doe dat dan ook!

‘Mama, niet piemel!’ terwijl hij in shock je aanstaart

Alleen naar de wc. Ik weet niet eens meer hoe dat voelt als ik thuis ben. De Kleinste wil graag kijken en als dat al niet disturbing genoeg is, kwam hij er laatst achter dat ik dus geen piemel heb. Hij was in complete shock. Maar ik bedoel dan ook echt dat hij in opperste verbazing naar me keek. ‘Mama! Niet piemel! Piemel weg!’ Toen ik later zijn gulp dichtdeed nadat hij verschoond was en ik zei dat anders zijn piemel wegwaaide, trok hij de briljantste conclusie ooit: de piemel van mama is ooit weggewaaid omdat ik mijn gulp niet dicht had gedaan. Laat dit een lesje zijn, heren. Rits je gulp dicht, voor je het weet ben je een vrouw van begin dertig met een peuter die een obsessie heeft met de zoektocht naar jouw piemel.

Back to Top