Die Google Home voelt als een tweede kind (of echtgenoot)

Die Google Home voelt als een tweede kind (of echtgenoot)

In de kerstvakantie kreeg Jop ineens een ingeving: hij wilde het huis ‘slim’ maken. Sinds de melding dat de energiekosten flink omhoog zouden gaan, heeft hij het zijn persoonlijke missie gemaakt om het huis energiezuiniger te maken. Hij houdt trouw de opwekking van de zonnepanelen bij. ‘Het is een gunstige dag vandaag voor de zonnepanelen!’ hoorde ik dikwijls in de herfst, toen het dus nog zomer leek. Opeens hing er een meter in de kast waarmee Jop precies kon zien wanneer ik de was deed: ‘Wat is die gekke piek in ons stroomverbruik?’ Nou ja, dat was ik dus, die even paniekwasjes draaide omdat ik anders in een joggingbroek en kapot shirt naar het werk moest. En nu is er dus iets nieuws bij: de Google Home.

De hele kerstvakantie was Jop er druk mee. De Google Home instellen. Ik moet nu de tv aanzetten door: ‘Hey Google, turn on the tv’ te roepen. Lampen gaan aan door een commando wat ik niet kan onthouden. Ik kan muziek afspelen via Google Home en er kunnen timers gezet worden. We kunnen ook belachelijke vragen stellen, zoals hoe ver het is naar de supermarkt. Maar ook wat het weer buiten is – voor het geval het raam het niet doet denk ik. En wat voor geluid een olifant maakt. Terwijl ik dit schrijf, vraagt Jop aan Google Home wat zijn naam is. Ieder zo zijn vermaak.

Lieve Google Home, ik ben geen ochtendmens – dus houd je kop

En bij die vragen en commando’s, daar zit het hem net in. Google Home luistert dus nauwelijks naar mij. Negen van de tien keer krijg ik te horen: ‘Sorry, ik begrijp niet wat je bedoelt’. Soms vertelt dat ding mij een kerstverhaal. En soms speelt hij de Kabouterdans af, tot grote vreugde van De Kleinste. Maar over het algemeen worden mijn commando’s gewoon genegeerd.

Volgens Jop is het een fantastisch ding, ik moet gewoon articuleren. Dus stond ik van de week, om 7 uur ’s ochtends, te articuleren tegen Google Home. Mensen die mij al wat langer kennen, weten dat ik de eerste anderhalf uur nadat ik ben opgestaan, niet aanspreekbaar ben. Mijn collega’s zijn daarom heel blij dat ik een uur reistijd heb. Google heeft dus al behoorlijk wat scheldkanonnades vanuit mij gehad.

De voordelen van een Google Home – volgens mijn man

De reden dat ik dat ding nog niet uit het raam heb geflikkerd? De Google Home heeft voordelen! Althans, dat zegt mijn man. Komen ze:

  • Het is energiezuiniger – je kan namelijk lampen op afstand uit en aan doen en op timers instellen.
  • Als je een Nest thermostaat hebt, kun je de temperatuur er ook mee regelen. Dit commando ken ik trouwens wel uit mijn hoofd! #koukleum.
  • Het staat heel sjiek in het interieur. Dit hoor ik dagelijks, overigens. ‘Kijk nou, het is toch een sjiek ding?’
  • Het speelt muziek af. Vooral ‘In een groen knollenland’ is favoriet bij zowel de peuter als Jop.
  • Je hebt gegarandeerd gespreksonderwerpen met gasten. ‘Wat is dat?’ ‘Nou, dat is een Google Home. Kijk als je dan dit en dat zegt dan…’ ‘Oh, wat gaaf! En hoe werkt het dan met – ‘ Elk gesprek opnieuw.
  • Je kan ook een app gebruiken. Hallelujah, mijn lifesaver. Ik hoef geen commando’s te fluisteren, schreeuwen of articuleren. Ik open mijn app en klik daar wel op welke lampen aan moeten.

Ik moet die Google Home gewoon opvoeden

Het probleem ligt vast bij mij, maar ik heb nu, naast de peuter en man, nog iets in huis wat niet naar me luistert. Google Home heeft vast een moederdetectie: als mama praat, doen we vooral wat níet de bedoeling is. Naar Jop luistert dat ding trouwens natuurlijk wel feilloos. Het moet natuurlijk wel de realiteit nabootsen en perfect integreren in het gezinsleven. Ik moet dat ding volgens Jop nog even trainen. Het is dus net opvoeden. Maar hee, ik weet wel hoe ik mijn lampen op blauw kan zetten en hoe ver het dichtstbijzijnde tankstation is voor het geval mijn raam niet meer werkt, ik woon er namelijk tegenover.

Back to Top