Een Disney prinses ontmoeten in Princess Pavilion, hoe is het echt?

Een Disney prinses ontmoeten in Princess Pavilion, hoe is het echt?

Ik vind Disney prinsessen ontmoeten een beetje awkward. Dat komt omdat ik weet dat het actrices zijn die heel zoetsappig doen en vervolgens ergens een handtekening opzetten, die ze maandenlang hebben moeten oefenen. Maar aan de andere kant gilt mijn inner little girl als ik een prinses (of een andere Disney-karakter) zie en moet en zou ik een handtekening of een foto krijgen. Helemaal omdat ik heb besloten prinsessenschoenen te willen. Voor jullie, en een beetje voor mezelf, heb ik het Princess Pavilion in Disneyland Parijs getrotseerd: hoe is het nu echt? En vooral: is het de wachtrij (60 minuten of langer) waard?

Princess Pavilion vroeger

Het Princess Pavilion is te vinden in Fantasyland, naast de attractie It’s A Small World in Disneyland Parijs. Het is een niet al te groot gebouw en ik wist lang niet eens van het bestaan af. Twee jaar geleden besloten we eens de gok te wagen. Lastig was het toen wel: je moest ruim op tijd in een lange rij staan om een kaartje te bemachtigen. Op dit kaartje stond een tijdstip wanneer je terug kon komen om een prinses te ontmoeten. Dubbele wachtrij dus. In die periode had je nog twee verschillende prinsessen in het paviljoen. Van tevoren wist je niet welke. Maar als je aan de beurt was, werdje gevraagd welke prinsessen je al had ontmoet. Op deze manier had je minder kans had al een prinses te ontmoeten die je eerder had ontmoet.

Princess Pavilion nu

Het in de rij staan voor een kaartje is ondertussen niet meer nodig, kwamen we dit jaar achter. Ik weet niet sinds wanneer het niet meer hoeft, maar fijn is het wel. De gemiddelde wachttijd is echter wel aan de hoge kant: minder dan een uur wachttijd heb ik niet gezien.
Omdat ik het De Kleinste niet aan wilde doen zolang in een rij te wachten voor karakters die hij nog niet kent (we hadden het die ochtend al geprobeerd en er werd gegild, want wachten is onmogelijk voor een peuter), besloot ik tijdens zijn middagdutje  alleen te gaan. Jop bleef in de hotelkamer en ik ging alleen op pad. De wachttijd stond op 75 minuten en ietwat weifelend bleef ik voor de ingang staan. Wil ik dit wel? Wil ik dit niet? Maar eerlijk is eerlijk: ik wilde een blog erover schrijven én een handtekening én foto’s om mensen de ogen mee uit te steken op Instagram. Dus dan moet je maar.

Een bericht gedeeld door C A R O L I N E 🌵 (@carolinegeven) op Er wordt van tevoren niet bekendgemaakt welke prinses je ontmoet, maar je kan wel navragen of het niet al een prinses is die je al eerder hebt ontmoet. Assepoester, Belle en Rapunzel staan al op mijn lijstje. De cast member bij de ingang verzekerde me dat het niet één van deze drie was, maar wie het wel was, mocht hij niet zeggen.

Wachtrij

Getrotseerd met een telefoon die halfleeg was, liep ik het Princess Pavilion binnen. Samenvatting van de wachtrij: mooie glas-in-loodafbeeldingen op de muren van kastelen en hier en daar een decoratie waar kinderen met hun fikken niet vanaf konden blijven. Overal trekkende en ruziënde peuters en kleuters om je heen. Papa’s en mama’s die halverwege de rij hun jankende peuter de rij uithalen om lekkers te halen/plasje te doen/zelf even af te koelen om vervolgens de rij weer in te moeten om terug te gaan naar de partner die daar nog staat met een overenthousiaste kleuter. Ik heb een mini-Belle en mini-Elsa op mijn tenen laten ruziën (niet vrijwillig) en heb hele verhalen gehoord van families over hun restaurantplannen die avond. Als je roddels wilt horen over achternichtjes en verloren tantes dan is deze rij een aanrader.

Neem water (en iets te doen) mee

Wat een nog grotere aanrader is, is een flesje water voor in de rij. Of een complete picknick, zoals de helft van de mensen doen. Er liggen overal kruimels en papiertjes op het tapijt met daaromheen uitgeputte kinderen, stoere tieners die hun Mickey-oren nog even goed zetten en hun poses oefenen voor de telefoon, vermoeide papa’s en mama’s… en ik. Oh ja, en een überschattige baby van twee maanden oud die zo mooi was dat ik haar wilde pakken en wilde meenemen naar huis.

De wachtrij duurde uiteindelijk 80 minuten. Er zijn twee plekken waar er foto’s gemaakt worden, met aan allebei de kanten dezelfde prinses. Je kan dit overigens niet zien, door hoe de wachtrij en het gebouw is opgezet.

Aurora ontmoeten

Ik had die ochtend al een glimp van de jurk van Aurora opgevangen toen ze het paviljoen binnenging en toen ik eindelijk aan de beurt was, stond daar inderdaad Doornroosje, oftewel Aurora. En ik ging bijna over mijn nek. Haar stem en haar gedrag waren nog zoetsappiger dan haar zuurstokroze jurk. Het enige wat ik dacht was: dit is ZO raar. Gauw die foto maken, die handtekening scoren, naar buiten en mijn bestie Babette appen dat ik een foto heb, de foto op Insta knallen en doen alsof het ~zo~ leuk was. Twee foto’s later werd ik alweer bijna naar buiten gebonjourd. I don’t think so, juffie prinses. Ik wil een handtekening. Dus ik duwde mijn schoen (true story) onder haar neus, waar ondertussen al meerdere handtekeningen van haar collega-prinsessen opstonden.

‘Oh my, did you meet all the princesses here?’ Ja. Waar anders? Ze lopen niet in mijn woonplaats rond. Daarvoor moet ik naar effing DLP. Maar ze bedoelde dus The Princess Pavilion. Hell no. Die wachtrij kan ik maar één keer per vakantie aan. Ik heb ze ontmoet in Auberge de Cendrillon, het restaurant waar de prinsessen naar jou toekomen in plaats van andersom. Nou, Aurora bewonderde me dat ik al zoveel handtekeningen had en het enige wat ik dacht was: oké Carol, misschien ben je hier nét iets te oud voor geworden. Toen ze vervolgens zei dat ik de schoen niet moest verliezen, zoals Assepoester dat blijkbaar nog steeds regelmatig doet, lachte ik als een dom schaap en zei ik: ‘no, I won’t’. Hallo. Ik ben moeder. Mijn kind trekt zijn schoenen op de meest random momenten uit en flikkert ze van zich af. Ik heb er een zesde zintuig voor, thank you very much.

Terug naar buiten. Ik facetimede Babette, die in Nederland zat, liet haar het kasteel zien en stak haar de ogen uit met de foto van Aurora en liet haar mijn schoenen zien waar ondertussen handtekeningen van vier prinsessen op stonden. Ik maakte nog wat foto’s en besloot dat ik toch wel blij was dat ik in de rij was gaan staan.

Zo is het om een prinses te ontmoeten in Princess Pavilion in Disneyland Parijs!

Populair

Back to Top