Een wondertje op komst

Een wondertje op komst

Een passage uit mijn leven. Deze keer over één van de belangrijkste momenten van de kinderwens: de positieve zwangerschapstest. 

Begin 2016 – Op blote voeten sloop ik over de zachte vloerbedekking naar mijn weekendtas die half uitgepakt op de grond lag. De hotelkamer waar Jop en ik al een paar dagen logeerden, was een zootje. Voornamelijk met mijn troep. Jops spullen lagen netjes in het dressoir of op zijn nachtkastje. Ik gebruikte de vloer als mijn inloopkledingkast. Ik knielde bij mijn tas en keek over mijn schouder. Jop sliep nog. Ik rommelde door mijn spullen en hoopte vurig dat Jop niet wakker zou worden en zou vragen wat ik aan het doen was. Ik vloekte binnensmonds. Waar is dat verdomde ding nou? Een onderbroek, een beha, nog een onderbroek en nog één, jemig, hoeveel ondergoed heb ik meegenomen? Een legio aan jurkjes en panty’s. What was I thinking? Het was januari en veel te koud om buiten in jurkjes en panty’s rond te lopen.

Mijn vingers vonden eindelijk wat ik zocht en triomfantelijk stond ik op. Jop zuchtte in zijn slaap en de vloer kraakte onder mijn voeten. Ik hield mijn adem in en toen Jop zich niet verroerde, sloop ik naar de badkamer. Deur op slot. Dop van de goedkoopste zwangerschapstest die ik kon vinden. De gebruiksaanwijzing hoefde ik niet meer te lezen. Ik was een kei geworden in het plassen in bekertjes en op sticks.

Nadat ik mijn behoefte had gedaan in het plastic bekertje dat het hotel had achtergelaten in de kamer, dipte ik de stick in mijn urine als een volwaardig professional. Ik trok door, waste mijn handen, liep heen en weer, bekeek de test nauwkeurig en berekende weer de vroegst mogelijke dag dat ik mocht testen.

Ik verwachtte dinsdag mijn menstruatie, geloof ik. Het was nu vrijdag. Het was krap, maar zestig procent van de vrouwen kreeg al een positieve uitslag vier dagen voor hun verwachte menstruatie. Of NOD, niet-ongesteldheids-dag. De dag dat je menstruatie moet komen, maar waarvan je hoopt dat hij niet komt.

De laatste maanden had ik me verheven tot een wandelend woordenboek op het gebied van zwangerschappen.

NOD, ei, klussen, wachtbankje, ik wist allemaal wat het betekende. Beschamend, ik gaf het eerlijk toe. Het is niet sexy om tegen je man te zeggen: “Ik heb mijn ei, dus kunnen we even klussen? Dan zitten we tot mijn NOD op het wachtbankje.” Het haalt de zin in romantiek en seks weg, zeg maar.

De minuten waren om en ik griste de test van het schapje boven het toilet. Ik tuurde en tuurde. Eén streepje. Ik pakte toch maar voor de zekerheid de gebruiksaanwijzing erbij, want misschien was die veranderd sinds de laatste keer dat ik de test had gedaan. Sinds eergisteren dus. Niet zwanger. Het stond er duidelijk.

Hè? Negatief? Maar ik weet zeker dat ik zwanger ben

Hè? Vol verbazing staarde ik naar de test. Hoe kon dit nou? Ik wist zeker dat ik zwanger was. Ik wist het gewoon. Ik had het gisterochtend nog tijdens het ontbijt gezegd tegen Jop.
“Mijn pannenkoeken smaken gek. Alsof iemand er spek doorheen heeft gebakken”
“Laat eens proeven?” Jop nam een hap van mijnmaaltijd en haalde zijn schouders op. “Smaakt hetzelfde als gisteren.”
“Gisteren smaakte het niet zo gek. Nou ja, prima. Misschien ben ik wel zwanger.” Hoopvol.
“Je bent een beetje gek.” Jop keek me liefkozend aan en ik stak mijn tong uit. “Zullen we zo gaan?”
“Ja. Eerst een dutje doen. Als er een kindje in mijn lichaam groeit, dan is het logisch dat ik wil slapen, toch?”

Die dutjes, dat was er ingeslopen de afgelopen week. Ik sliep ’s nachts goed. Ik ontbeet goed en na het ontbijt wilde ik weer slapen. Jop vond het prima. Zijn mantra tijdens vakanties is pianissimo, wat zoiets betekent als dat we rustig aan doen. De hele dag. Iets wat mij nu fantastisch beviel.

De test was nog steeds negatief en teleurgesteld gooide ik hem in de prullenbak. Ik besloot niets tegen Jop te zeggen. De test klopte niet, dat wist ik zeker. Ik verfrommelde de gebruiksaanwijzing.
“Wat ben je aan het doen?” Jops stem was krakerig van de slaap.
“Niets! Iets aan het opruimen!” Gehaast gooide ik het papiertje weg en liep naar de slaapkamer, een grote lach op mijn gezicht.

Toch nog even checken

Na het ontbijt waren we weer op de hotelkamer. Ik moest het niet doen, maar deed het toch. Ik sloop naar de badkamer en viste de zwangerschapstest uit de prullenbak. Ik tuurde naar de test en mijn hart sloeg een slag over. Nauwelijks zichtbaar, en toch tegelijkertijd schreeuwend roze, zag ik daar een tweede streepje naast het eerste streepje. Ik draaide de test nog eens om. En nog eens. En nog een keer. Ik kon mijn ogen niet geloven. Ik had me bedacht om, als het zover zou zijn, het Jop op een romantische manier te vertellen. Door bijvoorbeeld een cadeautje te halen of iets dergelijks. De gedachte flitste even door mijn hoofd om toen te verdwijnen. Met grote enthousiaste stappen rende ik naar het bed, waar Jop een boek aan het lezen was.

Ik voel dat ik zwanger ben

“Ik ben geloof ik zwanger,” stamelde ik.
“Echt?” Jops ogen werden groot. “Meen je dit?” Hij schoot van het bed af en kwam naast me staan. “Hoe weet je dat?!”
Met bevende vingers gaf ik hem de test.
“Maar je moet wel de test op de juiste manier in het licht houden.” Ik pakte de test weer uit zijn handen. “Kijk, zo.” Ik draaide de test in het licht, precies onder de lamp en Jop keek me onderzoekend en ongelovig aan.
“Ik zie niets.”
“Kijk dan beter,” siste ik. “Ik ben zwanger.”
“Carol…”
“Ik vóel het!”
“Caroline, je hebt het al tien keer eerder ‘gevoeld’. En elke keer zat je ernaast.”
“Ja, maar toen had ik geen positieve test!”
“En wat dacht je van die ene keer met die vals positieve?”
“Daar heb ik de gebruiksaanwijzing gewoon niet goed van opgevolgd.”

Ik werd ongeduldig. Uiteindelijk zag Jop ook het vage streepje, maar was nog niet overtuigd.
“Kun je niet nog een test doen?”
“Nee, mijn urine is nu te verdund. Ik moet wachten tot morgen. Ik ben zwanger. Let maar op.” Triomfantelijk wierp ik mijn armen om Jop nek, voor het gemak vergetend dat deze test te lang was blijven liggen en ook bestempeld kon worden als vals positief. Want deze keer wist ik het zeker: ons kleine wondertje groeide in mijn buik.


Geen enkele update missen? Volg Kaktussen dan via Facebook of Bloglovin'
Back to Top