Even Pauze

Er was even radiostilte vanuit mijn kant, dat houdt helaas niet in dat ik nu met goed nieuws kom. Vorige maand schreef ik dat ik een eisprong heb gehad en Clomid 50 aansloeg. Stiekem hoopten we dat het de eerste keer direct raak zou zijn, maar nadat mijn menstruatie twee dagen te laat kwam, moest ik toch weer beginnen met een nieuwe dosis Clomid.

Geen eisprong

Vol goede moed gingen we op cyclusdag 11 en cyclusdag 14 naar het ziekenhuis. Helaas… er was geen enkele groei te bespeuren in deze dagen. Dag 17 dan maar weer terug, nog een klein beetje hoop, want wie weet was ik nu gewoon wat later. De follikels waren nog steeds even groot: 0,8cm. Nauwelijks groot te noemen, dus. Een eisprong zat er waarschijnlijk niet in deze ronde. De fertiliteitsmedewerker vertelde ons dat het vaker voorkomt: je lichaam reageert de eerste keer wel op Clomid 50 en de tweede keer niet meer. We moesten op dag 21 terug, maar we moesten rekening houden met de vervolgstappen: opnieuw menstruatie opwekkende medicijnen en naar Clomid 100. Met tranen in mijn ogen gingen we weg.
Zoals je wellicht wel snapt, is dit hele traject niet gemakkelijk. Niet voor mij, niet voor mijn man, niet voor mijn werk en niet voor mijn vrienden en familie. Ik ontvang onwijs veel steun van iedereen, maar alle steun in de wereld zal er niet voor zorgen dat wij (Jop en ik) niet te lijden hebben onder dit alles.

Loslaten

Een tijd geleden riep ik dat loslaten niet mogelijk is als je in dit traject zit, het is helaas een waarheid die ik liever even niet wil zien nu. Even niet dagelijks foliumzuur hoeven te slikken – ik slik het nu al sinds oktober, op doktersadvies. Even niet drie keer in de week, met je benen wijd, in de stoel bij de afdeling gynaecologie liggen. Even niet horen: ‘ik ga je nu aanraken hoor, schrik niet’. En even niet dingen laten vanwege onze kinderwens: denk aan een vakantie, een glaasje alcohol, een iets te duur kledingstuk… Even wilde ik dat we geen kinderwens hadden, dat ik net kon denken en leven als mijn vriendinnen, die (nog) geen kinderen willen.

Schuldgevoel

En toen kwam het schuldgevoel. Het besef dat ik eventjes rust wilde, zorgde ervoor dat ik nog emotioneler werd. Jop vertelde me wekelijks dat wanneer ik niet meer kon, het goed was, ik bepaalde de grens, niemand anders. Huilend heb ik mijn gevoelens aan hem opgebiecht, ik was niet bang voor zijn reactie, ik was bang voor al het andere. Wat als het ziekenhuis dacht dat onze wens niet groot genoeg was als we een pauze wilden? Wat als onze (schoon)ouders teleurgesteld waren dat ze nog geen grootouders werden? En wat als het universum dan maar besluit dat wij helemaal geen ‘rechten’ meer hebben, als we nu pauzeerden?

Rust is heel normaal

En toch, met elke gedachte die verstreek, werd ik rustiger. Van het weekend sprak ik een vriendin die dit traject ook heeft moeten meemaken, ondertussen is zij moeder van een prachtig meisje. Ze vertelde me meteen dat ook zij een pauze heeft gehad en het dus absoluut niet gek is. Er wordt helaas nooit echt over gesproken! Nog een vlaag van rust. Dus toen we gisterochtend, voor de laatste keer voorlopig, naar het ziekenhuis gingen, wist ik dat we de juiste beslissing namen. Wat angstig zei ik tegen de fertiliteitsmedewerker dat we even een pauze wilde. Haar reactie was, wederom, geruststellend. ‘Natuurlijk kan dat, verstandig dat je dit voor jezelf bepaalt. Als je er weer aan toe bent, bel je ons op en dan gaan we weer verder. Het gaat op jullie tempo.’
En dat is wat ik mezelf nu elke dag vertel: het gaat op ons tempo.
Back to Top