fbpx

Blog

Welkom op Kaktussen.nl

Moederschap Productiviteit

Help! Ik ben verslaafd aan WhatsApp

Eigenlijk was de titel van dit bericht oorspronkelijk: ‘ik deed een digital detox en het was fantastisch’. Dat was namelijk mijn plan in het weekend dat ik alleen op vakantie zou gaan. Ik had met Jop afgesproken dat ik WhatsApp zou afzetten en hij me altijd kon bereiken via Signal. Ik zag het helemaal voor me. Uitgerust zou ik terugkomen. En hoewel ik wel wat appjes gemist zou hebben, was het allemaal niet zo schokkend. En dan zou ik in het vervolg een stuk minder behoefte hebben om altijd mijn telefoon bij de hand te hebben. Sterker nog: ik zou er vast achterkomen dat de iPhone Xs van mijn wensenlijstje kon en ik het leven door zou gaan zonder iPhone. Dat bleek niet het geval. Het bleek namelijk dat ik mijn iPhone gewoon nodig heb. En die iPhone Xs? Die staat nog gewoon bovenaan mijn lijstje. Op nummer twee, want op nummer één staat een roze MacBook. Yep, ik ben er zo één.

Opgegroeid in het digitale tijdperk

Net als de rest van mijn generatie, groeide ik op in het digitale tijdperk. Wij kregen thuis onze eerste computer toen ik in groep 8 zat. Toen ik in het eerste jaar van het VWO zat, kreeg ik er zelf één. Internetverbinding had ik toen nog niet en ik kon dus echt alleen maar schrijven op mijn computer. En schrijven deed ik, hele dagen lang.

Uiteindelijk kregen we thuis kabel, kon ik ook aangesloten worden op het internet en werd ik ziek. Ik belandde in een rolstoel en voor ik het wist, speelde mijn leven zich volledig online af, met uitzondering van de keren dat ik wel naar school kon. Ik leerde zelf websites te maken, ontdekte WordPress en bouwde en schreef blogs. Ook was ik actief op fora en op MSN, maar tussendoor was ik altijd bezig. Dat mijn telefoon zich dus zou vergroeien met mij, is geen grote verrassing. Dat het zo ‘erg’ was als ik me dat weekend realiseerde, dat had ik niet verwacht. Jop wel.

WhatsApp uit

Ik wilde geen berichten missen dit weekend, want fear of missing out (FOMO) is een ding waar ik ook gevoelig voor ben. Dus ik zette alle meldingen voor WhatsApp uit. Als iemand mij een bericht zou sturen, zou ik dit pas weten nadat ik WhatsApp handmatig opende. De kans dat ik WhatsApp zou openen, zou heel klein zijn, vertelde ik mezelf. Want ik ging aan mijn blog werken. En erachter komen hoeveel tijd ik eigenlijk verloor aan altijd maar bereikbaar zijn.

Tijd verliezen aan WhatsApp

Dat ik tijd verloor aan WhatsApp, daar ben ik wel achtergekomen ja, maar niet door die telefoon uit te houden. Ik pakte die telefoon namelijk con-ti-nu. Even checken of er nog iets werd gezegd in groep a, even een berichtje plaatsen in groep b, een berichtje sturen met hoeveel woorden ik al had geschreven aan vriendin 1 en 2 en dan nog naar wie het maar horen wilde dat ik echt héééérlijk weg was. Ongelooflijk.

Als ik er nu aan denk hoeveel ik mijn tijd heb zitten verdoen op WhatsApp de afgelopen dagen, daargelaten van de dingen die wel even aandacht behoefden, schaam ik me. Ik wil altijd online zijn. Een dagje weg met Jop en De Kleinste? Hup, honderd foto’s die ik meteen moet versturen naar alle opa’s en oma’s en ‘Sorry schat, vriendin 5 vraagt even iets belangrijks. Nee, dat kan niet later! Let eens op je kind voor hij het water in loopt, laat me even.’

Vroeger was het makkelijker

‘Vroeger was het makkelijker,’ zei Jop me toen ik het hier met hem over had. Ik vertelde hem van mijn verbazing en mijn obsessie. Toen kostten sms’jes geld en had je ook maar beperkte karakters. Je keek wel uit naar wie je een berichtje stuurde. Je schreef geheime briefjes in de klas en je belde wel met de huistelefoon. Maar dan wel kort, als het even kon, want je had andere dingen te doen.

Die andere dingen heb ik nog steeds te doen, ook op mijn telefoon, júist op mijn telefoon.

Alles delen

Waarom wil ik toch elke minuut van mijn leven delen met mijn vrienden? Ja, ik ben onwijs trots op mijn kind, en ik app de hele wereld en hun moeder het als De Kleinste weer een nieuw woordje kan of weer iets grappigs heeft gezegd, maar wáárom heb ik die behoefte? Ergens vermoed ik dat die behoefte zit in de angst voor eenzaamheid en de angst van niet goed genoeg te zijn. Want als niet de hele wereld weet dat ik in de ballenbak van MonkeyTown lig, héb ik dan wel in de ballenbak van MonkeyTown gelegen? Het antwoord: Ja dat heb ik, want ik heb bewijs in de vorm van foto’s, haha!

Waarschijnlijk zit het in de directe beloning: reacties van bekenden en onbekenden. Likes en emoji’s in felle kleuren. Uitroeptekens als mensen me vertellen hoe schattig mijn kind is en het willen delen van mijn eigen enthousiasme. Maar toch komt het enthousiasme nooit volledig tot zijn recht. Een wazige foto van een eekhoorn of een hert sturen naar vriendinnen, wie heeft er wat aan? Ja, ik heb die foto gemaakt, want ik zag een eekhoorn. Denk maar niet dat ik die foto ooit nog ergens in een post ga gebruiken. Of misschien in deze.

Kijk een wazige eekhoorn die ik maar even heb omcirkeld want oh my gosh! Rijd zelf naar Center Parcs en je ziet ze ook. Als ik overigens nu die iPhone Xs had gehad, was het misschien wel een scherpe foto geweest.

‘Mama, niet’

En dan is er nog zoiets pijnlijks… dat kleine jongetje dat nu al boos kan worden op mij als ik mijn telefoon in mijn hand heb en hij graag met mij wil spelen. ‘Mama, niet’ roept hij soms boos en trekt mijn telefoon uit mijn hand. En dikwijls betrap ik mezelf erop de telefoon gewoon weer te pakken om nog even een berichtje naar iemand te tikken. ‘Eén berichtje’ worden er vaak een aantal. Ik vind het blijkbaar onoverkomelijk om berichten van mensen in mijn contactenlijst even niet te beantwoorden, maar mijn kind negeren kan wel.

Het gaat om balans

Ik ben blogger. En dat is nu eenmaal online. Mijn leven speelt zich voor een groot gedeelte online af: daar verdien ik mijn geld en daar ontmoet ik mijn doelgroep. Een dag of zelfs enkele dagen zonder Instagram kan niet. Enkele dagen zonder Facebook ook niet. Net als elke andere blogger, influencer of persoon die online zijn of haar geld verdient, moet ik nu eenmaal in verbinding staan met die wereld. Mijn telefoon links laten liggen, kan dus niet. Een slechte telefoon hebben, kan trouwens al helemaal niet. een idee voor mijn blog uitwerken, foto’s maken, even een mailtje beantwoorden: ik doe het nu allemaal met mijn iPhone 7, alhoewel ik mijn oog dus heb laten vallen op de iPhone Xs. Nog sneller mijn blog bijhouden en betere foto’s maken? Yes, please!

Die telefoon is er nu eenmaal, het is ontzettend fijn dat ik niet elke keer mijn laptop erbij hoef te pakken om iets te doen, dat het ‘even snel’ op mijn telefoon kan, dat ik niet altijd mijn spiegelreflex camera mee hoef te sjouwen, want die luiertas is toch al zo vol. Mijn telefoon stop ik in mijn broekzak. Als ik namelijk door het bos loop en daar op dat moment een fantastisch blogidee in mijn hoofd komt, wil ik direct foto’s kunnen maken. Dit is efficiënter dan weer terug moeten en hopen dat je hetzelfde gevoel weer kan pakken.

Mijn telefoon is meer dan alleen maar bereikbaar zijn

Waar ik dacht dat ik beter af was met een Nokia 3310, weet ik nu wel beter. Mijn telefoon is meer dan alleen maar altijd bereikbaar zijn op WhatsApp. Het is een verlengstuk van mij om mensen deelgenoot te maken van mijn leven. Het is mijn opslagruimte voor mooie herinneringen. En dat niet alleen, De Kleinste kreeg voor zijn verjaardag een nieuwe Duplo trein, die bestuurbaar is door middel van de smartphone. Samen de trein besturen vanaf de bank, is niets slechts: we worden deelgenoot van elkaars wereld.

Wellicht ook interessant


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *