Help! Ik wil minimaliseren, maar mijn kind heeft te veel!

Help! Ik wil minimaliseren, maar mijn kind heeft te veel!

Ik ben al een tijdje, lees: een paar jaar, voornemens om te declutteren, oftewel: op te ruimen. Ik kan uren kijken naar afbeeldingen online van prachtige opgeruimde huizen met prachtig bijna lege laden. Ik vind het heerlijk, en tegelijkertijd jaloersmakend, om naar Mariëlles huis te kijken. Onze lades zijn niet opgeruimd, we kunnen negen van de tien keer niets vinden, ik struikel regelmatig over een Duploblokje of een speelgoedbanaan en ik heb voor altijd Play-Doh in mijn bank. Nou ja, tot ik het zat ben en de BioTex pak om weer eens de hele bank te schrobben. Ja, ik wil minimaliseren. Drastisch minimaliseren. Maar hoe doe je dat als moeder?

Afstand doen van dingen die je niet meer gebruikt

Nu kan ik mijn peuter de schuld geven dat mijn hele zolder vol ligt met babykleding, babyspeelgoed en dingen ‘gekocht op de groei’. Helaas heb ik dat gedeelte toch echt zelf gedaan. Ik kan geen afstand doen van de kleertjes waarin mijn baby langzaam een peuter werd. Alsof hij het ooit nog aan zou kunnen! De illusie dat ik het voor een mogelijke tweede bewaar, moet ik ook niet in stand houden. Op dat moment wil ik waarschijnlijk gewoon opnieuw shoppen. Die zolder moet uitgezocht worden, voor ik net als mijn moeder ook de eerste schoentjes aan mijn kind geef zodra hij op zichzelf gaat. Ik wist echt niet wat ik met mijn eerste schoentjes moest doen, dus die heb ik maar gedoneerd aan de vuilnisman. Sorry mam.

Eerste stap: zoek alles uit wat je al minimaal een jaar niet hebt gebruikt. Deze spullen staan waarschijnlijk op zolder, of achterin je keukenkastjes.

Geef dubbele dingen weg

Drie keer dezelfde puzzel, vijf verschillende pannen voor in een speelgoedkeukentje, terwijl De Kleinste de pannen toch vooral gebruikt als drumstel en vier Play-Doh kleurtjes verspreid over 9 potjes. Wat moeten we met al die dubbele dingen? Ondertussen ben ik makkelijker geworden in dubbele dingen weggeven. Mocht het speelgoed nog als nieuw zijn en ben je bang dat je er spijt van krijgt als je het weggeeft? Breng het dan naar een plek waar je kindje veel speelt, bijvoorbeeld opa en oma of vrienden. Zo hebben wij een deel van de houten treinbaan naar opa en oma gebracht: we konden een baan maken over de hele benedenverdieping in krullen, cirkels en bochten. Zoveel geduld heeft De Kleinste niet. En wij ook niet. Tegen de tijd dat wij in de keuken bouwden, had de peuter het in de woonkamer al afgebroken.

Lees ook: Ik ben geen moeder die graag met haar kind speelt

Dubbele dingen weggeven geldt trouwens niet alleen voor speelgoed. Mijn man heeft een obsessie met pannen. We hebben zes soorten koekenpannen en een stuk of zeven kookpannen. Waarom? Geen idee! Afstand doen vindt ie moeilijk. En dan heb ik moeite met weggooien volgens hem… (heb ik trouwens ook, getuige het kantoor wat vol ligt met agenda’s van vijf jaar en ouder).

Gooi kapot speelgoed (en knutselwerkjes) meteen weg

Ja, ik ben zo’n moeder die knutselwerkjes van De Kleinste weggooit… niet allemaal, echt niet. Maar de frutsels vol met glitter die hij voor het gemak zelf maar kapotscheurt omdat hij zo trots is, tja… Hij is twee, als ik al zijn werkjes tot nu toe had moeten bewaren, had ik nu een muur gevuld met knutselwerkjes waar we een epileptische aanval van zouden krijgen. Of een zenuwinzinking. Sommige knutselwerkjes hangen langer, zoals de lelijke ‘kerstkrans’ vol glitters en gekke stickers, gemaakt van een plastic bord. Dit komt voornamelijk omdat ik dit jaar geen kerstboom had gezet en nu toch vol trots kan mededelen dat ik kerstdecoratie heb gehad. Sommige knutselwerkjes gaan direct naar de prullenbak, zoals een tekening die meneer binnen 2 tellen af had.

Zo gaat het ook met kapot speelgoed. Als er iets kapot is, laten we het De Kleinste zelf weggooien. Het was met zijn speelgoedstofzuiger het allermoeilijkst – daar wilde hij echt geen afstand van doen. Maar ondertussen weet hij dat als iets kapot is en we het niet kunnen maken, het direct de prullenbak in gaat. Als wij zeggen: ‘Dit is kapot’, pakt de peuter het meteen aan en gooit het weg. Gelukkig maar, ik wil niet dat hij zo’n hoarder wordt als zijn moeder.

Kleding te klein? Geef het weg

Dit is mijn moeilijkste punt, de kledingkast van De Kleinste ligt vol met kleding die te klein is. Broeken die hij nog wel past, maar die te kort zijn, waardoor de peuter eens op de peuterspeelzaal kwam in een dikke broek, maar die wel halverwege zijn kuiten eindigde. De peuter opgepropt in zijn rompertje omdat ik vergeten was dat hij toch echt geen maatje 80 meer heeft. Of die schattige tuinbroek waar ik geen afstand van kan doen, maar waar ik hem echt niet meer in kan krijgen. Het ligt nog in zijn kledingkast en het slaat helemaal nergens op.

Dat minimaliseren niet zo lukt hier, dat is dus helemaal niet de schuld van de peuter. Zijn moeder kan gewoon nergens afstand van doen.

Minimaliseren is helemaal in. Maar is dat wel te doen als je kinderen hebt? Iedere ouder weet dat de inboedel verdrievoudigt zodra er een kind bijkomt.

Populair

Back to Top