Blog

Welkom op Kaktussen.nl

Ben je zwanger?
Kinderwens Zwangerschap

Hersenspinsels van een zwangere vrouw – Deel 2

Ik ben alweer 33 weken zwanger. Drieëndertig. Dat zijn meer dan 230 dagen met een baby in mijn buik. De tijd gaat absurd snel en tegelijkertijd ook tenenkrommend langzaam. Ik ben er klaar voor om onze zoon te ontmoeten – vasthouden, knuffelen, bekijken. En tegelijkertijd ben ik bang dat ik nog helemaal niet klaar ben om mama te worden. Want wat betekent dat eigenlijk? Je hebt de zorg over een klein kindje, dat snap ik, maar vergelijkingsmateriaal heb ik niet. Gelukkig hebben we nog even voor hij ook daadwerkelijk komt. Nog eventjes voorbereiden, nog eventjes afwachten en dromen om dan de slapeloze nachten en een totaal ander leven in te stappen.

Week 33 betekent ook dat ik al een tijdje in het derde trimester zit. En hoewel iedereen altijd roept dat je tweede trimester het beste is, ervaar ik tot nu toe het derde trimester als fantastisch. Ik heb eindelijk weer meer energie en wil weer dingen doen, alhoewel dat belemmerd wordt door mijn enorme buik (118cm in omvang op dit moment, wel te verstaan). Mijn energie was tevens de reden dat ik al maanden niet meer heb geüpdatet hier. Om niet al te veel in detail te treden: het ging een tijdje niet zo goed met mij. Heftig om onder ogen te komen, maar het gaat ondertussen een stuk beter. Het einde is in zicht en ik voel me beter dan ooit!

Cursusje hier, cursusje daar

Het derde trimester betekent ook de tijd van de cursussen. Zo hebben we een paar weken geleden een borstvoedingscursus gevolgd en zijn we gestart met hypnobirthing.

Met de tiet op tafel

De borstvoedingscursus was op zijn zachtst gezegd bijzonder. Met enkele stellen snoepten we van winegums in de vorm van borsten (ik maak geen grapje) en kregen we uitleg over het geven van borstvoeding. Ik kan je niet heel veel meer vertellen over de cursus, behalve dat we een enorm slecht geacteerd filmpje te zien kregen over een vrouw die lachend vertelde dat ze last had van tepelkloven (en toch doorging met borstvoeding geven, de doorzetter). De lactatiedeskundige had een stressbal in de vorm van een tiet en gebruikte een Baby Born om voor te doen hoe de borstvoeding ging. Elke paar minuten was ze de stressbal kwijt, waarna ze verschrikt: ‘waar is mijn tiet?’ riep, wat er uiteindelijk voor zorgde dat geen enkele man in de ruimte de hele cursus nog serieus kon nemen.

De rest van de avond heb ik me voornamelijk afgevraagd of ze daadwerkelijk de winegums bij een sekswinkel hebben gekocht en hoe ze op dit idee zijn gekomen.

Hoe kom ik in hemelsnaam van dat ligbed af?

Oftewel: Comfort bestaat niet meer

De afgelopen dagen was het best lekker weer, dus ik trok mijn tankini aan en vleide mezelf neer op mijn knalroze ligstoel. Klinkt als de perfecte zomerdag, toch? Ja, in mijn hoofd klonk het ook zo, tot ik erachter kwam dat ik was vergeten mezelf in te smeren met factor 50 tegen pigmentvlekken. Opstaan dus om me in te smeren… Ik weet niet meer hoe ik van het ligbed ben afgekomen, maar ik ben blij dat ik alleen thuis was. Vermoedelijk zag ik eruit als een geobstipeerde aangespoelde walvis die terug het water in wilde flapperen. Anyway, insmeren en poging twee. Misschien moest ik gewoon even wennen aan het opstaan uit een ligbed. Toen ik na vijf minuten ‘lekker lezen’ moest plassen en wéér op moest staan, ben ik dus niet meer terug dat ligbed opgekropen.

In bed liggen, op de bank zitten, in een restaurant eten, alles ziet er voor mij nu uit als dat roze ligbed waar ik niet meer vanaf kom. Lekker liggen lukt niet, lekker zitten ook niet, want dan trapt de baby me lens. Dus nu zitlig, of ligzit, ik overal.

Tot ik op zo’n fitnessbal terechtkwam ergens. Mijn god, wat zit dát lekker zeg! Charmant op zo’n ding zitten kan niet, maar dat kan ik sowieso al een tijdje niet meer. Met de benen wijd, heen en weer wiegen. Dat is wel mijn ding, denk ik zo.

Voor het lijstje: dit hadden ze me van tevoren wel mogen vertellen

Ik loop het liefst op mijn slippers of in mijn sneakers, maar ik heb van die prachtige pumps die ik al maanden niet meer fatsoenlijk aankan. Soms pers ik mijn voeten er toch in, bewonder mijn voeten, zet twee stappen en trek ze dan maar weer vlug uit. Die pumps komen straks wel w
eer, bedacht ik me hoopvol. Totdat ik dus ergens las dat het mogelijk is dat tijdens je zwangerschap je voet een maat groter kan worden. Ik hoopte zo hard dat dit een fabel is, maar rondvraag bij enkele collega’s bevestigt mijn angst: ja, het gebeurt. Alsjeblieft zwangerschapsgodin of whoever er gaat over mijn voetmaat: doe het niet! Ik heb al maat 42. Het is al haast onmogelijk mooie schoenen te vinden, een maat 43 kan ik écht niet aan.

Babyshower

Halverwege juli geleden hebben Jop en ik samen met de aanstaande oma’s een 3D-echo laten maken. Ik mag dit eigenlijk niet zeggen van Jop, maar ik doe het toch: hij werd emotioneel. Ik heb niet veel meegekregen van de echo, ik heb bijna een half uur lang naar Jop gekeken die sprakeloos ons wondertje bewonderde. Daarna ging hij natuurlijk weer over op de stoere tour, want er was een babyshower georganiseerd voor ons!

Samenvatting:

  • Ik heb enorm veel cadeaus gekregen. Niet voor de baby, maar voor mij! Massage-oliën, bad- en douchespul, tijdschriften en nog meer relax-spul. Ik heb de beste vrienden en familie ooit.
  • Ik heb twee taarten gekregen. Ik heb de beste vrienden en familie ooit.
  • We moesten fruithapjes proeven en raden wat erin zit. Conclusie: het is allemaal smerig, het ene alleen nog viezer dan het andere. Ik was al niet van plan geprepareerde potjes fruit aan mijn kind te geven, maar nu al helemaal niet. Ik ben nog aan het onderzoeken welke vrienden en familieleden ik aansprakelijk stel voor dit trauma en dus de toegang tot het huis voorgoed ontzeg (nee, grapje, dank je wel voor de cadeautjes nog :D).

Bevallen met Disney

Jop zingt hele dagen door zelfverzonnen liedjes naar onze katten (Pixel is anders behaard, in plaats van Joost is anders geaard bijvoorbeeld). Het was een kwestie van tijd dat hij dat ook over de zwangerschap ging doen. Aangezien we nogal Disneyfans bij ons thuis zijn, komen de verbasteringen vanzelf. Lees verder op eigen risico, de liedjes zijn voor mij namelijk voorgoed verpest nu.

Zo hebben we onder andere:

  • Diep in de snee (origineel: Diep in de Zee van de Kleine Zeemeermin);
  • Kom eruit (origineel: Kom erbij van Belle en het Beest);
  • Wacht maar af tot je uit mama bent (origineel: Wacht maar af totdat ik Koning ben van de Leeuwenkoning).

Sommige liedjes hebben al complete refreinen, maar die herhaal ik liever niet.

En verder nog

We hebben een naam voor de baby! Ik wil graag vertellen dat het op een hele romantische manier is gegaan en we allebei een ‘ja, dat wordt hem!’ moment hadden, maar dat is niet zo. We hebben werkelijk waar de lijst met alle namen van jongens die vorig jaar geboren zijn, doorgewerkt. We hebben alle namen van de Sociale Verzekeringsbank in een document gezet en zijn gaan schrappen.Wat een kluif… We zijn namen tegengekomen als Dickshit en Surprise (geen grapje), maar uiteindelijk vonden we toch de naam voor onze zoon!

De babykamer is af! En alle was voor de baby is gedaan. Kind heeft al bijna meer wasgoed dan Jop en ik bij elkaar. De wasmachine en strijkbout hebben overuren gedraaid. De kledingkast is volledig ingeruimd (en weer uitgeruimd en opnieuw ingeruimd, want ik vond het niet netjes genoeg).

Nog een paar weekjes aftellen en dan is het eindelijk zover!

Wellicht ook interessant


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *