Blog

Welkom op Kaktussen.nl

Kinderwens Zwangerschap

Hersenspinsels van een zwangere vrouw – deel 3

De uitgerekende datum (20 september) nadert. Ik ben bijna 39 weken zwanger en kan nog nauwelijks geloven dat ik nog (enigszins) op mijn benen sta. Met mij zo ongeveer mijn hele omgeving, want de dagelijkse appjes of het al aan het ‘rommelen’ is, of dat ik mijn telefoon niet opneem omdat ik aan het bevallen ben, vermenigvuldigen zich nog sneller dan een groep hitsige konijnen.

Nee, ik ben dus nog niet bevallen.

Wanneer het kind komt? Nu hopelijk. Maar ik heb werkelijk waar geen idee. De verloskundige trouwens ook niet. Aangezien het al weken rommelt (oefenweeën, ontsluiting, de hele mikmak), hadden zowel wij als de verloskundige verwacht dat onze zoon zich in week 37 allang had aangediend. Dat ik dus nog steeds rondloop rondwaggel, is ook voor ons een raadsel. We grappen dat onze zoon nu al een mama’s kindje is, maar in theorie kan ik dus nog gewoon drie weken zo rondlopen.

Wildvreemd commentaar

De afgelopen weken stonden in het teken van raar commentaar en bijzondere adviezen van mensen. Ik dacht dat we tot nu toe redelijk gespaard bleven van de rare opmerkingen die ouders-to-be naar hun hoofd geslingerd kregen, maar het lijkt ook bij ons nu te gebeuren.

Bij de makelaar

We hebben een paar weken geleden een huis bezichtigd en bij binnenkomst wierp de makelaar een blik op mijn buik en riep vervolgens uit: “Wat leuk! Gezinsuitbreiding!”. Ik glimlachte, wilde dank je wel zeggen en op dat moment keek hij me heel ernstig aan. Alsof hij zich bedacht had. Zijn blik ging naar Jop en toen terug naar mij, waarop hij zei: “Gepland, hoop ik?” In mijn hoofd had ik de meest geniale come-backs. Van: “Nee, maar ja. We zijn te laat voor abortus” tot “Nee, maar vondeling leggen is illegaal in Nederland” en “Nope, kopen?”. Uiteindelijk zei ik: “Ja, heel erg gewenst.” En besloot ter plekke dat ik deze meneer een beetje heel erg raar vond.

Maar je buik!

Willekeurige mensen: “Goh, weet je zéker dat het er maar eentje is? Ha-ha-ha!”
Ik klem mijn tanden op elkaar en pers er een “Ja” uit. Waarop er steevast het antwoord komt: “Oh, maar je hebt wel een behoorlijk grote buik hè? Je draagt ook zo enorm naar voren!” Voor de laatste keer mensen, en dat meen ik serieus: houd dit soort opmerkingen voor je. Deze hoeven écht niet over je lippen te gaan. Ik reageer altijd met een: “Volgens de verloskundige is er niets aan de hand. Misschien dat ze bij de eerste veertig echo’s de tweede over het hoofd heeft gezien, ik zal het haar nog eens vragen.” Mij raak je er niet meer mee, maar er zijn zat vrouwen die hier wel gevoelig voor zijn en onzeker van worden. Geen buik is hetzelfde. Geen zwangerschap is hetzelfde. De één komt vier kilo aan, de ander veertig.

Losse opmerkingen

Eind augustus was er een festival in onze stad. Jop en ik liepen in het bos, waar op dat moment allerlei kinderactiviteiten plaatsvonden. We hebben de volgende opmerkingen in een tijdsbestek van 5 minuten verzameld:

  • “Kijk! Die hopen dat hij er snel uitkomt. Ha-ha!” Nee, meneer. Dat hoopte ik niet. Want dan had mijn kind in het ziekenhuis geboren moeten worden op medische indicatie, omdat ie te vroeg zou zijn.
  • “Zeg, jullie zijn er vroeg bij. Je hebt hier volgend jaar pas wat aan, hoor!”
  • Toen we langs een groot spinnenweb liepen: “Ben je niet bang dat je je kind bang maakt?” Ja, joh. Daarom loop ik niet rond in een naveltruitje, anders gluurt ie via mijn navel naar buiten. Kiekeboe!

Diezelfde avond kwam er een vrouw naar mij toe die aan me vroeg of de baby die avond nog geboren ging worden. Natuurlijk mevrouw. Dat is ook de reden waarom ik hier op dit moment buiten in het bos tussen de mensen sta. Ik wil me één voelen met de natuur als ik mijn kind ter plekke werp.

Gelukkig zijn er ook complimentjes en mensen die hun hulp aanbieden!

Zo vertelde iemand me in de supermarkt laatst dat ik zo mooi zwanger ben, dat ik haar spontaan wilde knuffelen. Echt waar. De lieve schat.

En dan de hulp die we krijgen van onze ouders en vrienden: onbetaalbaar. Van klusjes in huis (bijvoorbeeld onkruid wieden) tot mee uiteten genomen worden of voor gekookt worden, het gebeurt allemaal. En voor al die mensen, dank je. Uit de grond van mijn hart <3

Kwaaltjes, kwaaltjes en kwaaltjes

Ik riep de vorige keer nog zo enthousiast dat dit echt mijn beste trimester is tot nu toe. Hoewel dit nog steeds waar is, is de aftakeling (ja, echt waar) nu toch echt begonnen. Mijn voeten zijn zo opgezwollen dat ik op Marjorie Dursley lijk nadat Harry Potter haar opblaast. Ze doen permanent pijn en ik pas mijn slippers nog amper. Het positieve aan de opgeblazen voeten, is dat ik nu elke avond een voetmassage krijg van Jop. Het negatieve? Zelfs een tripje naar de supermarkt (tegenover ons huis) is een ramp.

Krampen! Oh mijn hemel. Indalingsweeën, harde buiken, nog wat indalingsweeën en wel ja, hier en daar ook een oefenwee. Tel daarbovenop dat ik door de hormonen echt soms superchagrijnig ben. Jullie mogen best wat medelijden hebben met Jop, hoor. Die heeft het op dit moment niet zo heel gemakkelijk thuis…

We tellen en wachten met smart af op de komst van ons wondertje.

Wellicht ook interessant


2 reacties

  1. Majo Hendriks

    Snel werpen meid, ben je van die ellende af 😅😅 dikke voeten heb je ook als je ouder wordt met dit warme weer, dus weet dat het veeel later nog een keer gebeurt, hihi.. Veel succes met de bevalling, ben zeer benieuwd !

    • Caroline

      Haha, zou wel willen, maar heb het helaas niet voor het zeggen! 😉 Ik hoop dat die dikke voeten na de zwangerschap nog heeeeeeeeeeel lang op zich laten wachten. En dank je wel!


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *