fbpx

Blog

Welkom op Kaktussen.nl

Foto allerbeste moeder
Moederschap

Ik ben de allerbeste moeder

Hoi! Ik ben Caroline

Eind twintiger, getrouwd met Jop en mama van baby Kobe. In het dagelijks leven ben ik moeder, echtgenote, software-ontwikkelaar en theaterregisseur. Ik ben deze website begonnen omdat ik jullie wil laten weten dat ik de allerbeste moeder van de hele wereld ben. Geloof je me niet? Lees dan vooral even verder.

Groene Monster

“Kijk wat mijn baby al kan!” Nog voor ik antwoord kan geven, duwt een kennis een filmpje onder mijn neus van hun baby die omrolt. Slechts enkele dagen ouder dan Kobe (toen tien weken) en dat kind rolt nu al van de buik naar de rug. Jaloers kijk ik toe terwijl ik een glimlach weet te produceren.
“Goh. Wat knap.” Het Groene Monster fluistert me toe dat hun baby echt wel heel erg dik is. Het mannetje van Michelin is werkelijk waar niets bij dat opgezwollen hoofd.
“Hoe lang lacht ze al echt bewust?”
“Nog niet zo lang, twee weekjes, denk ik,” is het antwoord.
“Oh. Kobe al echt een week of vier,” zeg ik mierzoet.
“Goh. Wat knap.”

Strijd

Nog voor ik op mijn werk mijn eerste kop thee op heb, vertellen mijn collega’s me hoe druk ze het wel niet hadden voor ze (bijna te laat maar toch nog net op tijd) op het werk arriveerden. Kind van collega één spuugde de hele nacht, dus vanochtend waren er al zes wasjes gedraaid. Ik vraag hoe klein haar wasmachine is, als ze het beddengoed in zes delen moest wassen.
“Voordat alle bacteriën en viezigheid eruit zijn, moet je echt wel een aantal keer wassen. Daar kom je nog wel achter.” Een smalende blik van mijn collega. Ik krijg nauwelijks de kans om me dom te voelen of een comeback te verzinnen of collega twee springt er al tussen.
“Nou, ik heb dus al het hele huis gepoetst én alle was weggestreken inclusief de overhemden van mijn man.”
Ik proest bijna mijn thee uit.

“De overhemden mag mijn man mooi zelf doen, ondingen.” Weer een blik van afkeuren. “En het huishouden? Ik ben allang blij dat vanochtend toen ik opstond, Kobe geen poepluier had geproduceerd, ik hem niet drie keer hoefde om te kleden,  ik Jop nog een kus heb kunnen geven, de gastouder instructies hebben toegeschreeuwd om vervolgens de dagelijkse file te trotseren.” En nog een blik van afkeuren. En zie ik nou medelijden? Alsof ik het volwassen bestaan nog niet onder de knie heb.

En nog meer strijd

De dag erna vertel ik over de enorme poepluier van Kobe: “Nee, echt! Ik heb bijna zijn kleding moeten doorknippen. Al-les zat onder! Kwam bijna te laat op het werk. En toen moest Jop natuurlijk een overhemd hebben voor een belangrijke afspraak en was nota bene het brood op, dus heb ik, al strijkend en poetsend pannenkoeken voor het hele gezin gebakken!”
“Oh, gebruik je boekweitmeel? Wel doen, hoor! Zo ongezond anders. Bloem is een leeg product, weet je. Ik maak altijd producten van boekweitmeel en maak het meel het liefst vers door boekweit in de food processor zelf te mixen.” Aargh!

Ik ben het zat

Ik ben het zat altijd automatisch in de strijd gezogen te worden. Moeders lijken hier bijzonder goed in. Hun kind is altijd overal het beste in. Praten, kruipen, lopen, voetballen, maar ook het beste in overgeven, in bed plassen, eten en vuile was produceren. Ergens lijkt elke moeder op aarde de allerbeste te willen zijn. En dan vooral de allerbeste in te druk zijn. Ik doe er niet meer aan mee. Ik ben de allerbeste moeder voor Kobe en de allerbeste vrouw voor Jop. Dus als het de volgende dag weer gaat over hoe zwaar iedereens avond, nacht en ochtend was, knik ik vooral heel meelevend. Pas als er gevraagd wordt naar mijn ochtend, antwoord ik: “Heel relaxed. Ik ben vanochtend een half uur langer blijven liggen om met Kobe en Jop te knuffelen,” en loop weg.

Ik ben de allerbeste moeder ter wereld. Net als jij.


Geen enkele update missen? Volg Kaktussen dan via Facebook of Bloglovin'

Wellicht ook interessant


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *