Ik ben geen moeder die graag speelt met Duplo

Ik ben geen moeder die graag speelt met Duplo

“Wat is nu echt het allerleukste aan het moederschap?” Voordat ik moeder was, zou ik wellicht hebben geantwoord dat ik het fantastisch zou vinden mijn fantasie de vrije loop te laten. Het zou vast grandioos te zijn om hele dorpen te bouwen van Lego en ooit een poppenhuis te maken en in te richten zoals ik vroeger had. Ik kan nog steeds dromen van alle keren dat ik hele dagen op zolder speelde met mijn zusje. Dat ik ondertussen geen 9 meer ben en ik al dat speelgoed heb ingewisseld voor een laptop, een eReader en een iPhone was ik een klein beetje vergeten.

Mijn peuter houdt wel van Duplo

De Kleinste houdt van Duplo. Hij houdt heel erg van Duplo. Hij houdt zelfs zo erg van Duplo dat hij me altijd vraagt, of nou ja, eerder gebiedt, ook te bouwen. Soms doe ik mijn best, ga ik erbij zitten en begin ik maar te bouwen. Tot De Kleinste besluit dat ik gewoon iets niet goed bouw en hij vindt dat ik moet snappen dat een giraf bovenop een politieauto hoort. En dat de machinist van zijn trein op de rug van een kalf in een graafmachine hoort, in plaats van voorin de trein. Een trein hoort trouwens ook achteruit te gaan. En die locomotief? Die trekt niks hoor. Nee, dus het is heel stom dat die locomotief geen trekhaak aan de voorkant heeft, maar alleen aan de achterkant. Dit is trouwens ook genoeg om een driftbui over te krijgen natuurlijk.

‘Mama is klaar met bouwen’, verkondig ik dan maar na één minuut.

‘Echt wel bouwen, mama!’

‘Nee. Als jij sloopt wat mama maakt, dan zoek je het maar uit.’

Ik krijg een nul voor creativiteit

Ik kan niet meer out of the box denken blijkbaar. Ik krijg kriebels als mijn kind stickers over elkaar plakt en ik kom nu pas enigszins in vrede met het feit dat alle Play-Doh gemengd is en in verkeerde potjes zit.

Wat ik dan wel enigszins kan? Ik kan het huishouden best oké samen met de peuter doen. Daarnaast komt het moment aan van bordspelletjes. Dat De Kleinste de spelregels niet snapt, is niet eens zo erg, want zonder dat ik moeite doe, wint hij toch. Ik ben te vertederd als hij elke keer ‘hoera’ roept als iets goed gaat, dat ik zelf niet oplet en dus onbedoeld verlies.

Ik ben wel een moeder die heel goed is in…

Ik ben dus geen moeder die houdt van samen spelen met speelgoed. Ik kijk nog liever voor de tiende keer samen Cars in drie dagen tijd dan dat ik een treinbaan moet bouwen die na 2 tellen weer gemold is. Gelukkig heb ik ondertussen mijn kwaliteiten ontdekt.

Ik ben dus wel een moeder die heel goed is in:

  • verliezen met kleuterkwartet, terwijl De Kleinste samen met Jop speelt en hij alle kaarten op voorhand al laat zien. Ik doe écht mijn best om te winnen, maar ik verlies gewoon;
  • samen bakken. Of het nu koekjes zijn, milkshakes of complete taarten. I’ve got this. Mét peuter.
  • boodschappen doen. Je moet mij geen boodschappen laten doen met de man, tegen de tijd dat we bij de kassa zijn, ligt hij in stukjes in het vriesvak. Maar met De Kleinste boodschappen doen, lukt me prima. Helemaal omdat hij altijd zo blij kijkt als ik iets aan hem geef om in het mandje te doen. Was iedereen maar zo dankbaar.
  • wijn drinken.
  • samen slapen. Gasp The horror! Ja, wij co-sleepen met onze peuter. En het is fantastisch, want elke ochtend knuffel ik mijn kind zonder uit bed te hoeven. Hij is overigens ook een uitslaper, hoera!
  • kalm te zijn als het eigenlijk tijd is voor paniek. Zoals die ene keer dat De Kleinste zijn vingers tussen de mesjes van een mandoline stopte, hij zijn nageltjes eraf sneed en ik dus naar de huisartsenpost moest, maar geen auto had. Ik wist niet dat ik het in me had om in alle kalmte vingertjes te verbinden, zijn poepluier te verschonen en rond te bellen voor vervoer. I rock.
  • geduld hebben. Vaak. Meestal. Soms. Ik heb geduld. Maar niet als het bedtijd is. Of als er een luier verschoond moet worden.
  • knuffelen. Ik knuffel zo graag dat het nu mijn tactiek is geworden om me-time te krijgen. Wil De Kleinste te veel aandacht? Dan knuffel en kus ik hem zo vaak tot hij ‘help’ begint te roepen en wegrent. Gegarandeerd 5 minuten rust.
  • last but not least: ik ben een kei in zeuren. Ik zeur graag over het moederschap, anders was ik deze blog niet begonnen. Ik zeur over hoe erg ik de Duplo vind en hoe verschrikkelijk ik het vind om te moeten doen dat die fucking plastic paprika ZO LEKKER is en dat ik met liefde een houten blok kaas opeet. Maar stiekem vind ik het wel leuk. Meestal. Soms.

Populair

Back to Top