‘Ik boef’ – de dag dat ik opeens moest beginnen met opvoeden

‘Ik boef’ – de dag dat ik opeens moest beginnen met opvoeden

Oh jee. Oh jee, oh jee. Zei ik eerder dat het ouderschap vooral weinig opvoeden is en veel knuffelen, poepluiers verschonen, de dagen doorkomen en sinterklaas vieren is, bedacht De Kleinste opeens dat het uit is met de pret en moeders maar eens aan het werk moest. Hij zoekt ineens grenzen op, gaat eroverheen en kondigt daarna vrolijk aan dat hij weet dat hij het niet mocht. Help! Is dit dan het grote opvoeden?

Welke opvoedstijl kies ik?

De eerste twee jaar ben je vooral bezig je kind in leven te houden, te vermaken en schoon te houden. Rust, reinheid en regelmaat in het kwadraat. Nu er een nieuwe periode aan lijkt te breken, moet ik opeens consequent gaan worden. En hoewel ik echt streng kan zijn tegen de tieners die ik regisseer op toneel, kan ik het pruillipje van De Kleinste niet weerstaan. Tot nu toe was het ook niet al te erg. Hij had nog niet door wat wel en niet mocht, ook al sloeg hij soms behoorlijk hard. Dit was vanuit een heftige emotie, niet omdat hij dwars wilde liggen. Het is nu belangrijk dat we kiezen hoe we dit aanpakken. In mijn omgeving zijn de meningen verdeeld over de time-out. Op dit moment zetten wij, geheel a la Supernanny, De Kleinste 2 minuten op de trap. Maar of dit het gewenste effect heeft?

het voelde nogal knullig dat onze peuter onze hand pakte en zichzelf naar zijn time-out begeleidde

Zo gooide De Kleinste laatst bewust met spullen, na een waarschuwing ging hij door en kondigde vervolgens aan dat hij een ‘boef’ was en op de ‘trap’ moest. We hebben hem maar op de trap gezet, want ja, we willen consequent zijn, maar het voelde nogal knullig dat onze peuter onze hand pakte en zichzelf naar de trap begeleidde, waar hij zelf het traphekje dichtdeed, ging zitten en voor zich uit keek. Voor de vorm riep hij ons wel elke vijf seconden, alsof hij ons toch nog wel wilde laten weten dat hij weet dat hij een ongehoorzame peuter hoort te zijn. En na de twee minuten? Dan weet hij feilloos op te lepelen wat hij niet mocht en zegt hij soms sorry, soms dank je wel en soms alsjeblieft, omdat hij daar de betekenissen nog niet helemaal van kan onthouden, maar wel weet dat we één van die woorden graag willen horen. 33,3% kans dat je het in één keer goed hebt, moet hij vast denken. Dan zijn papa en mama weer onder de indruk.

‘Het wordt een spelletje’

Mijn schoonouders zijn ervan overtuigd dat de trap niet werkt. Hij is te jong en hij ervaart het vooral als spelletje. Ik krijg steeds meer het gevoel dat hij het ook echt ziet als een spelletje en ervaar bijna een soort van teleurstelling als meneer kalmpjes op de trap zit, in plaats van gillend op de grond voor de trap. Maar streng aankijken en zeggen dat ik het niet wil, lijkt ook niet gewenst. Slaan mag al decennia niet meer en om mijn peuter van 2 nu voor straf naar zijn kamer te sturen, dat zie ik niet zitten.

Consequenties aanvaarden?

Moet ik mijn peuter dan de consequenties leren? Als hij zijn hand op het fornuis legt nadat ik heb gezegd dat hij dat niet mag omdat hij zich kan verbranden, kan ik een beetje moeilijk het vuur aanzetten en zijn hand op het vuur leggen. Ik kan ook niet terugslaan. Of teruggooien. Of terugschreeuwen, alhoewel ik dat laatste soms doe uit pure wanhoop. Hee, ik ben ook niet perfect!

Voor nu is het vaker nog hilarisch dan ernstig

Een tijdje geleden ontdekte ik pennenstrepen op onze houten tafel in de keuken. Ik vermoedde vrijwel meteen dat Jop het niet geweest kon zijn. Hij schrijft vaak zijn notities op briefjes en niet in geklieder op de tafel. Ik wilde open in dit onderzoek gaan en had eigenlijk verwacht dat mijn verdachte zou ontkennen. De bekentenis kwam bijzonder snel.

‘Heb jij op de tafel getekend met een pen?’ vraag ik De Kleinste terwijl hij naast me zit aan tafel en naar de penstrepen kijkt.

‘Ja!’ Hij klinkt bijna trots. Oh jee.

‘Mag jij dat doen?’

Ik heb wel vaker te horen gekregen dat ik minder vragen moet stellen aan mijn peuter, misschien verwacht ik te veel. Of misschien word ik zo’n overlegmoeder. Ik weet helemaal niet of dat slecht is voor een kind, maar het heeft nogal een negatieve bijklank.

‘Nee!’ Gelukkig. De peuter weet dat hij het niet mag doen.

‘Waarom heb je het dan gedaan?’ Pushing my luck hier.

‘Ik boef.’

Oh. Oké. Wat moet ik hier nu mee? Ik kijk Jop aan, schiet bijna in de lach, kijk De Kleinste eens vermanend aan, zeg dat ik dit niet lief vind. Ik krijg een knuffel en een ‘dank je wel, sorry, alsjeblieft mama’ te horen. Ik laat het maar. Ik gaf mezelf vroeger een tik op mijn handen als ik als tweejarige iets deed wat ik niet mocht. Met mij is het ook goedgekomen. Denk ik dan.

Back to Top