Ik moet stoppen met vloeken

Ik moet stoppen met vloeken

In het verleden grapte Jop wel eens dat ik op het matje geroepen zou worden op school omdat De Kleinste een scheldwoord had gezegd op school. Hij grapte ook altijd dat ik daar dan waarschijnlijk al vloekend antwoord op zou geven. Ondertussen weet ik niet meer of ik het zo grappig vind dat dit waarschijnlijk ooit waarheid wordt. Hoewel De Kleinste pas twee is, ben ik soms bang dat ik mijn filter niet goed onder controle heb bij hem in de buurt. Maar hoe stop je dan met vloeken?

Met de billen bloot

Ik ga met de billen bloot in dit artikel. Au, ik vloek ontzettend veel. Als ik mijn teen stoot, als ik mijn hoofd stoot of als Jop een flesje bier twee centimeter te veel naar het trappengat in de kelder gezet heeft (verdomme, wil je dat ik mijn nek breek terwijl ik jóuw was doe?). En soms gebruik ik het als bijvoeglijk naamwoord. Mijn favoriet hierin is fucking, overigens.

Onderzoeken naar vloeken

Er zijn zoveel onderzoeken gedaan naar vloeken. Kinderen die vloeken zouden intelligenter zijn, of kinderen zijn eerlijker. Hoewel ik me met liefde achter deze onderzoeken zou willen verschuilen, weet ik niet hoe trots ik ben dat De Kleinste eens ‘tutsooi’ riep nadat ik mijn teen stootte, of dat opa en oma zeiden dat De Kleinste ‘flikker op’ riep. Hoewel Jop en ik bij hoog en laag beweren dat wij niet vloeken in de buurt van De Kleinste en hij het vast en zeker op de peuterspeelzaal heeft gehoord, betrapte ik ons er een paar dagen later op toch wel vaak die uitdrukking te gebruiken. De Kleinste gebruikt het niet waar wij bij zijn, maar hoe lang kunnen we dit nog volhouden?

‘Het komt vanzelf’

Toen ik dit besprak met moeders die al een jaar of acht geleden gestopt zijn met vloeken, zeiden ze dat ik vanzelf wel stopte. Op het punt dat De Kleinste me na begon te praten bijvoorbeeld. Nou, dat station zijn we al lang en breed gepasseerd. Eén moeder zei dat ze het gewoon niet zo sympathiek en aantrekkelijk vindt als mensen vloeken. Dat kan, maar ik lig toch zeker verdomme niet met haar in een fucking bed? Grapje.

Waarom vloek ik?

Om het vloeken te laten stoppen, moet ik misschien eerst bij mezelf te rade gaan waarom ik überhaupt de neiging voel om te vloeken. Misschien komt het omdat ik als voormalig software-ontwikkelaar voor een zeer lange tijd voornamelijk mannen als collega’s had. Die vloeken vaak een stuk meer. Misschien komt het omdat ik veel boeken lees waarin wordt gevloekt. Misschien omdat ik vriendinnen heb die nog erger vloeken dan ik. Misschien komt het omdat er bij ons thuis vroeger ook veel gevloekt werd. En misschien is het gewoon een onderdeel van mij.

Ik houd liever Sinterklaas in stand dan dat ik stop met vloeken

Dat het vanzelf stopt, daar geloof ik ondertussen niet meer echt in. Ik kan blijkbaar heel goed doen alsof Sinterklaas bestaat en ik vind het oké dat een overbejaarde man alle credits krijgt voor de cadeaus die ik elke avond inpak, maar stoppen met vloeken? Dat is nogal een gedoe, blijkbaar. Ik heb een vloekpotje overwogen, maar als we dat doen, ben ik binnen een week straatarm. En waar gaat het geld dan heen? Naar De Kleinste? Of naar een vakantie? Als we dat doen, dan kan ik elke maand wel een luxe suite boeken in Disneyland Parijs. De hypotheek kan ik dan niet meer betalen.

Het woord ‘poep’

Ik vervang mijn vloeken wel door het woord poep of kak. Waarom? De Kleinste komt langzaam in zijn poepfase. Daarnaast is poep vertaald naar het Engels gewoon shit. We verwachten niet dat een kind shit zegt. Maar poep zeggen mag dan weer wel.

Dus: vanaf nu probeer ik minder te vloeken en als het niet anders kan, vloek ik met poep. En anders moeten we maar heel hard hopen dat ik vanzelf stop met vloeken. Al is het maar omdat dat goed ouderschap is. Of zoiets.

Populair

Back to Top