Ik was ooit afgetraind

Ik was ooit afgetraind

Ooit, in een lang ver verleden was ik afgetraind. Uren kon ik door zonder ook maar één pauze te nemen. Lange tijd dacht ik dat ik zo sterk zou blijven tijdens de zwangerschap. Waar ik online las dat bij de gemiddelde zwangere vrouw de spieren verslapten, ging ik door. Tot het derde trimester. Ik was ervoor gewaarschuwd: de aftakeling was begonnen.

Ik was verkouden en nieste. Ik verloor een beetje urine.

Ik plaste. In mijn broek

Kan gebeuren, toch? Vertwijfeld stond ik met de wasmand in mijn handen. Heb ik nu écht een beetje in mijn broek geplast? Ík?

Ik kon uren door een pretpark struinen zonder ook maar één keer te hoeven plassen. Mijn gezelschap liep regelmatig de toiletten binnen, waarbij ik buiten wachtte, met de tassen, opgelucht dat ik de indringende geur van urine en ammoniak van een afstandje rook en niet dichterbij hoefde te komen. Bijna kokhalzend hoorde ik de verhalen aan over verstopte wc’s, deuren die nauwelijks op slot gingen of een toilet dat automatisch doorspoelde terwijl je er nog op zat, waardoor je billen nat werden.

Achtentwintig weken zwanger en ik liep door de stad zonder ook maar één keer mijn behoefte te hoeven doen. Mijn bekkenbodemspieren waren afgetraind. Ik was trots. Steeds naar de wc moeten tijdens je zwangerschap was een mythe voor mij. En in je broek plassen in de supermarkt was een nachtmerrie die mij nooit zou overkomen.

Oeps-momentje zonder inlegkruisje

Jarenlang rolde ik met mijn ogen en maakte ik samen met Jaap de tv-reclames voor ‘oeps’-momentjes belachelijk. Ik kon me niet voorstellen dat zo’n mooi jong meisje op tv last had van ongewild urineverlies. Dat was iets voor oudere vrouwen. En ik ben niet oud. Dat je het even weet.
“Ik ga hier spontaan van in mijn broek plassen,” hikte ik weleens van het lachen bij zo’n reclame.
“Zal ik dan toch maar TENA op het boodschappenlijstje zetten?” vroeg Jaap dan.
“Ik plas wel in mijn broek voor ik zoiets voor moet doen.”

Enkele weken later liep ik met TENA in mijn verwassen Bridget Jones-ondergoed. Het was tijdelijk, vertelde ik mezelf. Ik was hoogzwanger en natuurlijk hoort het erbij. Ik ging ondertussen elk kwartier naar de wc en ’s nachts zelfs elke vijf minuten, de weken aftellend tot de bevalling. Dan zou het vast over zijn.

Bekkenbodemspieren trainen

Niet. Dus. Het wordt erger na je bevalling. Ik maak geen grapje. Het wordt gewoon erger. Blijkbaar, dit hoorde ik dus achteraf van de kraamhulp, rekken je bekkenbodemspieren zo erg uit tijdens de bevalling, dat in je broek plassen dus totaal normaal is. De tip van mijn verloskundige: train je bekkenbodemspieren terwijl je je kindje voedt. Want dan denk je eraan. Ik kom er dus vaak aan het eind van de voeding achter dat ik ben vergeten mijn oefeningen te doen, waardoor ik twintig minuten oefenen in twee minuten en een boertje probeer te proppen. Gevolg: acht weken na de bevalling ga ik nog steeds elk uur minimaal één keer naar de wc en wissel bij voorkeur vier keer per dag van onderbroek. Het is blijkbaar een kleine opoffering voor het grote geluk dat baby heet, maar wat is het toch verdomde kut om in je broek te piesen als je een beetje lol hebt.

Ik heb een nieuw ritme: voor ik mijn schoenen aantrek om bijvoorbeeld naar de supermarkt te gaan, ga ik naar de wc. Nadat ik mijn zoon klaar heb gemaakt, mijn schoenen en jas heb aangetrokken, ga ik nog een keer.

Dan maar met trots

In de supermarkt loop ik achter de kinderwagen als ik voel dat ik weer moet plassen. Ik kan het wel even ophouden, vertel ik mezelf. Ik mopper inwendig en kijk in de wandelwagen. Mijn zoontje kijkt me stralend aan, een lach van oor tot oor en een klein giecheltje ontsnapt uit zijn mond. Ik schiet in de lach en verlies een paar druppels. Met een doel voor ogen loop ik door de gangpaden. Ik pak twee dozen oeps-momentjes uit de schappen en deze keer stal ik ze met trots uit op mijn toilet.


Geen enkele update missen? Volg Kaktussen dan via Facebook of Bloglovin'
Back to Top