Kraambezoek uit de hel

Kraambezoek uit de hel

Tijdens mijn zwangerschap vond ik het heerlijk om op internet horrorverhalen te lezen over kraambezoek. Ik verdiepte me in comebacks en was ervan overtuigd dat mijn kraambezoek engeltjes waren. En als ze dat niet waren, zou ik ze gewoon een stoomcursus geven, tijdens het bezoek.

Iedere moeder weet hoe naïef bovenstaande gedachte is. Drie maanden na de bevalling en er is weinig over van mijn geloof dat er geen rampzalig kraambezoek bestaat. Hoewel ook ik kraambezoek had dat me meteen vroeg of ik al wist of ik een tweede wilde, heb ik een top drie die het nog wat bonter maakten. Voor alle aanstaande moeders die geloven dat het hen niet overkomt (en voor alle moeders zodat ze me kunnen uitlachen), mijn drie ergste ervaringen van de eerste drie maanden kraambezoek.

Het ging een uur lang over hun ervaringen

Je gaat, naar mijn mening, om twee primaire redenen op kraambezoek: je wilt de baby zien en je geeft de nieuwbakken mama de gelegenheid haar eigen bevalling tot in detail te vertellen, ook al kots je bijna de beschuit met muisjes weer uit. Wat ze vooral niet wil, is jóuw ervaringen horen. In ieder geval niet meteen.

Dit kraambezoek dacht daar anders over. Het eerste uur van het bezoek ging het over alles behalve Kobe en mij. Zo kreeg ik te horen hoe slecht het ging met hun kinderen, waardoor ik met twijfel naar dat baby’tje in mijn armen keek. Waar wás ik aan begonnen? Tegen de tijd dat ik ervan overtuigd was dat ik Kobe misschien beter ter adoptie kon afstaan, werd me gevraagd hoe het met mij ging.

Eindelijk! Ik ging er goed voor zitten, ik kon helaas nog niet beginnen, want eerst moest er natuurlijk gevraagd worden of ik nog borstvoeding gaf. Na een ‘ja’, kwam er een volgende vraag: ‘Hoe is het met je productie?’ Eh, pardon? Met mijn productie?
“Ik had overproductie,” zei het vrouwelijke bezoek. Ik glimlachte ongeïnteresseerd, maar ze waren nog niet klaar.
“Het was zoveel, dat zelfs ik regelmatig aan haar borst lag!” Ik verslikte me in mijn thee en staarde haar echtgenoot aan. Are you freaking kidding me? Niet dus. Ik heb dagenlang met een angstige blik naar Jop gekeken als Kobe aan mijn borst lag, bang dat hij ineens ook zou aanhappen.

Dezelfde gynaecoloog

Ik kom uit een klein dorp. Je bevalt of thuis, of in het enige ziekenhuis hier in de omgeving. Dit zorgt ervoor dat mensen vaak dezelfde verloskundige of gynaecoloog hebben gehad die jij ook had. Ik had net mijn bevallingsverhaal gedaan en we wisselden ervaringen uit over het ziekenhuis. Jop en ik waren lovend over de artsen en verpleging in het ziekenhuis, het kraambezoek was dat wat minder. Hun bevalling was zo dramatisch, dat dit na achttien jaar nog steeds in detail naverteld kon worden (dit gebeurde natuurlijk ook). Ze hadden zelfs de gynaecoloog aangeklaagd, want die had toch grove fouten gemaakt. De gynaecoloog werd volledig met de grond gelijk gemaakt. Jop vertelde dat hij heel blij was met onze gynaecoloog en noemde zijn naam. Bleek het dezelfde gynaecoloog te zijn die eindverantwoordelijke was bij de geboorte van Kobe. Ongemakkelijker kon de rest van het gesprek niet gaan, want elke keer als ik vol enthousiasme vertelde over het ziekenhuis, werd het neergesabeld.

Ze nam haar hond mee

Wij hebben twee katten, een echte asielkat en een wat jonger katje dat net anderhalf is. Ze heeft een hekel aan buiten komen en haar favoriete plekje is onder de bank, bij ons in de buurt. Jops tante kwam op kraambezoek en had net een reis van twee uur erop zitten. De bel ging en daar stond ze, in de regen, met haar keffertje. Ze stapte naar binnen en ik stamelde nog net dat we katten hadden.
“Oh, ik houd hem wel aangelijnd!” Ze stapte de woonkamer binnen, de kat vloog met dikke staart de trap op en Jops tante verwijderde de halsband bij de hond. Binnen een mum van tijd blafte dat beest Kobe wakker, hing met zijn kwijlerige bek in de voerbak van de katten en gromde continu. We waren met stomheid geslagen. Pas toen ze was vertrokken, beseften Jop en ik ons dat we best hadden mogen zeggen dat dit echt niet oké was. Ik krijg trouwens nog rillingen als ik denk aan het geluid van nagels die over het laminaat krassen.

Jullie ervaringen

Vertel me alsjeblieft dat ik niet de enige ben die zo naïef was om te denken dat ik eraan zou ontkomen. En ik had het misschien best kunnen volhouden, als mensen ook  nuttige kraamcadeautjes hadden meegenomen. Wat waren jullie ergste ervaringen?

Populair

Back to Top