fbpx

Blog

Welkom op Kaktussen.nl

Speen foto
Moederschap Persoonlijk

Mijn laatste dag als mama van een baby

365 dagen geleden werd ik verliefder dan ooit op mijn man en ontplofte mijn hart bijna van liefde voor het kleine hummeltje dat werd geboren om 20.48 uur. Kobe werd drie dagen na mijn uitgerekende datum geboren in het ziekenhuis, nadat ik daar terecht was gekomen met zwangerschapsvergiftiging. De bevalling was heftig en gemakkelijk tegelijk. Net als het afgelopen jaar. Ik heb mijn eerste jaar als mama in vogelvlucht hier opgeschreven. Van mijn eerste gedachten na de bevalling tot de onzekerheid en uiteindelijk het vertrouwen dat ik in mezelf kreeg.

De eerste gedachten

Vlak voor de bevalling had ik te kennen gegeven aan de hele club aanwezigen in de kamer (een verpleegster, verloskundige, gynaecoloog en mijn man) dat ik stilte wilde als ons zoontje werd geboren. Het was een tip van mijn haptonoom, aangezien baby’tjes nog nooit direct geluid hebben gehoord tot de geboorte. Tot die tijd is al het geluid wat ze horen, via jouw buikwand als een soort filter bij hen gekomen. Absolute stilte wilde ik.

20.48 uur op 23 september 2016 werd Kobe geboren. Doodstil in de kamer. Op het gehuil van mijn baby’tje na. En op mij na. Want ik huilde ook: ‘Kom maar bij mama,’ op repeat. Ik kon niet ophouden met praten. Waarschijnlijk was dat omdat mijn eerste gedachte, toen ik dat baby’tje zag, was: ‘Oh mijn hemel. Ik heb een mandragora gebaard. Ik moet mijn oren afdekken, want een huil van een mandragora is dodelijk’. Ik heb ondertussen geleerd dat alle pasgeborenen eruit zien als planten rechtstreeks uit Harry Potter en ook dat dit wel rechttrekt na een paar uur.

De geboorte van onze baby 2.0. Voorgedaan door Jop, tijdens de Harry Potter expo.

De onzekerheid

Na een paar uur moederzijn, werd ik overvallen door een totaal gevoel van onzekerheid. Kobe werd 24 uur na zijn geboorte opgenomen omdat zijn suikerwaarde te laag was. Gelukkig was dit van korte duur, maar de schrik van toen zit er nu nog steeds goed in. Dat kleine lijfje aan de sondevoeding op de neonatologie is iets wat ik nooit meer mee wil hoeven maken. De onzekerheid bleef. Ook toen we thuis waren. Nog steeds zie ik mijn ondertussen stoere vent met overal blauwe plekken van het vallen en stoten, als dat kleine hulpeloze baby’tje van toen.

De onzekerheid zat hem niet alleen in mijn zorgen voor De Kleinste. Maar ook in mijn eigen gevoel. Ik voelde me een slechte moeder als ik huilbuien had nadat ik was onder gespuugd. Ik vond het vreselijk om te moeten toegeven dat ik liever naar de sportschool ging ’s avonds dan thuis op de bank zat met mijn man en kind. De onzekerheid sloeg door en ik was ervan overtuigd dat ik het echt niet meer alleen kon. Ik vroeg aan iedereen advies. En aangezien iedereen een andere mening heeft, ben ik de eerste maanden van het moederschap strompelend doorgekomen.

Het zelfvertrouwen

Drie maanden na de bevalling kreeg mijn zelfvertrouwen een boost van hier tot en met Tokyo en weer terug. Mijn zwangerschapsverlof zat erop en mijn leven bestond niet meer alleen uit poepluiers, flesjes, tegen beter weten in proberen te kolven en die zwangerschapskilo’s eraf te werken. Ik begon me beter te voelen en kwam erachter dat het helemaal niet gek was dat ik zo onzeker was. Naarmate ik openlijker praatte over mijn onzekerheid, hoe meer ik hoorde van andere moeders dat zij hun eerste maanden net zo hadden ervaren. Niks roze wolk. Het was eerder een grijze wolk met af en toe een roze randje. Ik kwam steviger in mijn schoenen te staan en startte Kaktussen.nl, met als doel mijn ervaringen als moeder te delen met de wereld.

Ik durf nu te zeggen dat ik een ontzettend goede moeder ben en dat het oké is om het soms eventjes zat te zijn.

Wat mijn baby me leerde

365 dagen van groei. Waarin mijn kindje voor het eerst leerde lachen, zijn eerste keer omrolde, kroop, stapjes zette, losstond en praatte. 365 dagen waarin ik iedere vooruitgang met trots gadesloeg en zelf geduldiger werd, rustiger werd en mijn baby nu een klein vriendje is geworden. Eentje waar de gesprekken vergelijkbaar zijn met die van je beste vriendin nadat ze acht flessen wijn achterover heeft geslagen en niet meer voor rede vatbaar is, maar toch: vriendschap komt in alle vormen en maten.

Mijn zoon leerde me dat ik best kan functioneren op slechts twee uur slaap. Hij leerde me ook dat ik dan echt, maar dan ook echt niet leuk ben als ik slechts twee uur slaap. Hij leerde me de schoonheid in alledaagse objecten te zien, want wie wist bijvoorbeeld dat een veertje aan je dromenvanger veel interessanter is dan het lichtknopje wat er naast zit? Hij leerde me dat kinderliedjes zingen enorm leuk is, ook ’s nachts om drie uur en hij leerde me dat knuffelen eigenlijk betekent dat je een oerkreet slaakt en dan heel hard je hoofd tegen het hoofd van je slachtoffer de ander gooit.

Hij leerde me hardop mijn angsten uit te spreken en hardop tegen nieuwe mama’s te zeggen dat het oké is om je rot te voelen en dat ze me altijd mogen mailen (ook jij, lieve lezer). En hij leerde me dat je met een simpele hallo en een glimlach heel veel mensen blij kan maken.

Mijn baby is geen baby meer

Vanaf morgen is mijn baby officieel een dreumes. Elke dag heeft hij mij een beetje minder nodig en heb ik hem een beetje meer nodig. Ik ben gezegend met een gezond kindje dat mij elke dag stil doet staan bij de mooie dingen. Die de lange dagen op het werk draaglijker maken, omdat ik werk voor zijn leven en zijn toekomst. Die mij op een slechte dag weer kan laten lachen. Die mij elke keer verrast. En die mij vandaag laat huilen omdat ik zo ontzettend trots en blij ben om zijn mama te mogen zijn.

Wellicht ook interessant


11 reacties

  1. jolanda

    Wat mooi verwoord Caroline,

    En die kobe is ook zon blij manneke met zijn aanstekende lach.
    Een hele fijne verjaardag en dat hij maar lekker verwend mag worden.

  2. Melissa

    Mooi gezegd. En geniet van een heerlijke hopelijk mooie droge en zonnige herfstige dag. En lekker verwennen die kleine Kobe.

  3. Sylvia

    Een hele fijne verjaardag en lekker verwennen ♥

  4. Hanneke

    Wat een ontzettend mooie blog. Heel mooi dat je zo open bent. Van harte gefeliciteerd met je kleintje!

  5. Stephanie

    Wat een mooi artikel, wat brengt een kind je veel he? En ik had nooit stilgestaan bij het geluid net na de geboorte, mooi dat jullie daar aan dachten!

    • Caroline

      Dank je wel! Ontzettend… en ik had er zelf ook niet aan gedacht, het is dat mijn zwangerschapshaptonoom erover begon. Ik was bij haar omdat ik last had van hyperventilatie. We hebben het over de geboorte gehad en ze vertelde me dat het zo bijzonder was dat baby’tjes tot de geboorte aanraking en geluid alleen maar meemaken via jouw buik, dus dat die eerste periode zo ongelooflijk intens is voor een kindje, zo in de buitenwereld.

  6. Helena

    Wat een mooi geschreven blogpost. Je schrijfstijl is echt heel leuk! En nog gefeliciteerd met je kleintje!

  7. Merel

    Vind het mooi om te zien hoe niet alleen een kindje, maar ook de moeder zich enorm ontwikkelt dat eerste jaar. Onzekerheid is inderdaad niet nodig, maar volgens mij voelen we dat allemaal in de eerste dagen, weken, maanden en soms jaren. Mooi dat je nu wel kunt zeggen dat je een goede moeder ben! 🙂

    En gefeliciteerd natuurlijk!

  8. Xenia

    Wat schrijf je leuk en prettig. Ik vond het altijd wel een dingetje de eerste verjaardag. Toch een afsluiting van iets. Geniet van jullie dreumes!

  9. Charlotte

    Nog gefeliciteerd! En heel herkenbaar hoor, dat onzekere in het begin. Gelukkig maar dat dat langzaamaan verdwijnt!

  10. Wat ontzettend mooi verword. Leuke style qua schrijven heb je ook. Ik kan me helemaal in je vinden. En natuurlijk van harte gefeliciteerd. Zo’n 1e verjaardag is ook een mijlpaal 🙂


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *