Mamadag

Mamadag

Sinds Jop en ik ouders zijn, voelt het alsof we enkele decennia terug in de tijd zijn gesmeten. Het lijkt alsof onze omgeving papa’s die participeren in de opvoeding, een lintje wil geven, terwijl we van mama’s verwachten dat ze minder gaan werken, zodat ze het huishouden en de opvoeding kunnen doen. Hebben we eigenlijk wel door hoe belachelijk dit is? Vinden we het nog allemaal wel heel logisch als we mama vervangen door papa en andersom? Hieronder volgt een gesprek die Jop en ik daadwerkelijk hebben gevoerd met bekenden, alleen zijn de namen en geslachten omgedraaid.

Ga je minder werken?

“Goh, nu je verlof erop zit en je papa bent geworden, ga je dan ook minder werken?” vraagt een kennis als we op een verjaardag zijn. Jop haalt zijn schouders op.
“Nee, was ik niet echt van plan.”
“Hoeveel uur werk je nu dan?”
“32.” Jop haalt weer zijn schouders op, maar zet zich ondertussen schrap. Hij weet al wat er gaat komen. Hij telt inwendig tot drie en als hij bij de drie is, komt de alom bekende verbaasde blik, gevolgd door een: “Jemig! Zoveel! Weet je het zeker?”
“Ja.” Het liefst wil Jop het onderwerp nu afkappen, want wat heeft deze man te maken met Jops keuzes als werkende vader? Toch weet hij beter, als hij zichzelf niet direct indekt, dan gaat het de rest van de avond over zijn keuzes met betrekking tot carrière en kind.

Wat goed! Een mamadag!

“We hebben drie dagen in de week een gastouder, één dag ben ik thuis en één dag is Caroline thuis. We hebben een hele lieve gastouder bij wie ik Kobe met een gerust hart achterlaat.”
“Goh, heeft Caroline ook één dag in de week vrij?” En dan word ik in het gesprek getrokken. “Vertrouwt Jop je wel een beetje met de kleine?”
Jop is beledigd. Alsof ik, omdat ik een vrouw ben, geen goede moeder kan zijn voor Kobe. Alsof alleen vaders dat kunnen zijn.
“Natuurlijk vertrouwt Jop me. We zijn samen ouders,” zeg ik. “Ik heb één dag in de week ouderschapsverlof opgenomen.”
“Wat goed! Een mamadag!” De kennis klapt nog net niet enthousiast in zijn handen.

Half om half verwacht ik dat er confetti uit de lucht komt vallen, want ik ben natuurlijk de allerbeste mama! Ik onderhoud mijn gezin en maak ook nog eens een dag in de week tijd vrij voor Kobe! Move over, Wonder Woman. There’s a new superhero in town! Ik word níet die moeder van wie haar kind zich afvraagt: ‘Wie is toch die vrouw die op zondag altijd het vlees komt snijden?’

En mama helpt zelfs in het huishouden

“Ik noem het geen mamadag, ik ben uiteraard alle dagen moeder,” zeg ik met opeengeklemde kaken. Wat is dit toch voor een walgelijke term?
“Natuurlijk, natuurlijk,” wuift de kennis met een kaasstengel naar me en richt zich dan weer op Jop. “Wat fijn, hè? Een vrouw die één dag in de week op de kleine past.”
“Ik ben geen oppas, ik ben moeder.” Ik meng me weer in het gesprek. “De gastouder is een babysitter, de tiener naast ons is een babysitter, ik ben geen babysitter.”
“Weet je, als je het huishouden niet redt, kun je altijd minder werken. Of als je Kobe te veel mist,” zegt hij tegen Jop. “Het is helemaal geen schande, hoor. Om minder uren te maken.”
“We doen het huishouden samen,” antwoordt Jop en pakt dan mijn hand vast. Hij geeft me een verontschuldigende blik. Die ouderwetse mensen toch ook, zie ik hem denken.

“Samen!” Andere mensen mengen zich in het gesprek.
“Hoor je dat? Caroline helpt in het huishouden!” Een mannelijke kennis stoot zijn vrouw aan, die terugbromt dat mannen veel beter in het huishouden zijn.
“En wat doe jij dan zoal in het huishouden?” wordt mij gevraagd. Ik sta even met mijn mond vol tanden. Moet ik hier nu verantwoording afleggen?
“Ze poetst de toiletten sowieso, één keer per week,” zegt Jop dan. “En ze kookt graag.”
“Niet!” Geschokte blikken. “Kan Jop niet koken?” wordt er gegrapt.
“Jawel, maar ik vind het leuk. Jop niet zo.” Ik haal mijn schouders op.
“Ik geloof niet dat jij weet hoe je een toilet moet schoonmaken.” Er volgt een kruisverhoor in welke volgorde ik de wc poets, waarna ik geprezen wordt.

Afschaffen die mamadagen en papadagen

Als we die avond in bed liggen, hebben Jop en ik een verhit gesprek over de ongelijkheid tussen vaders en moeders. We zijn nog steeds verontwaardigd over het gesprek wat we hebben gevoerd met diverse mensen. Ik word er onzeker en boos van. Jop en ik werken allebei even veel, maar blijkbaar ben ik daardoor een slechte moeder.

Elke keer als Jop en ik de term ‘papadag’ horen, vallen we in een monoloog waarin we uitleggen dat opvoeden een taak is van beide ouders, dat een moeder carrière mag maken en een vader minder mag werken. We hebben in de huidige maatschappij nog een lange weg te gaan. En oh ja – laten we dat belachelijke woord ‘papadag’ vallen, tenzij we ‘mamadag’ ook gaan gebruiken. Ik ga nu weer van mijn mamadag genieten, want morgen moet ik aan het werk.


Geen enkele update missen? Volg Kaktussen dan via Facebook of Bloglovin'

Populair

Back to Top