Onze zoon is geboren!

Onze zoon is geboren!

Alweer bijna vier weken geleden, op 23 september 2016 is onze zoon Kobe geboren!

Dit wordt geen ellenlange blog over een helse bevalling met veel details. Niemand wil dat horen (Mocht je dat wel willen: denk inknippen, krankzinnige weeën en gevloek). Dit is een korte update, omdat ik me realiseerde dat ik al weken niets van me heb laten horen en jullie vast allemaal wel doorhadden dat de baby ondertussen geboren zou moeten zijn!

Het was altijd mijn intentie om thuis te bevallen. Helaas werd ik op de dag van de bevalling opgenomen in het ziekenhuis vanwege zwangerschapsvergiftiging. Het was een kleine teleurstelling, maar achteraf ben ik blij dat dit zo gelopen is. We hebben in totaal drie nachten in het ziekenhuis moeten blijven. Hoewel dat echt geen pretje is en Kobe zelfs nog even opgenomen is op de kinderafdeling omdat hij niet at, zijn we fantastisch verzorgd. Het was wel een enorme verademing om weer naar huis te mogen. Ook al was ik doodsbang om weer naar huis te gaan. Bang dat de kraamzorg een stomme trut zou zijn (je hoort nu eenmaal horrorverhalen), of dat we echt slechte ouders zouden zijn (hoe overleven we de avond en de nacht in ons eentje?) en ook hoe ik in bed zou moeten komen (dat ding stond op klossen en ik was gehecht). Het viel allemaal ontzettend mee.

Waar ik wel achter ben gekomen de afgelopen weken:

  • Kraamverzorgenden zijn eigenlijk verborgen engelen. We hebben er twee gehad en serieus, ze zijn fantastisch. We wilden onze kraamverzorgende houden, maar dat is helaas niet toegestaan.
  • Ik moet blijkbaar minstens zes weken wachten tot ik weer pumps aan mag. Ben ik al dat overtollige vocht kwijt en heb ik weer mooie slanke voeten, moet ik wachten omdat de bekken zijn verweekt voor de bevalling.
  • Jongetjes plassen. Altijd als je bijna de schone luier om hebt. Zo is hier al ‘gesneuveld’: de hoezen voor het verschoonkussen maal 50.000, hydrofiele luiers maal 80.000, op één haartje na de muur en deze week zijn de (gelukkig wasbare) bankhoezen erbij gekomen.
  • Speaking of hydrofiele luiers. Het zijn inderdaad fantastische doeken. We gebruiken ze voor het afdrogen, op de verschoonmatjes, bij het geven van borstvoeding en vast voor nog meer dingen. Multifunctionele superdoeken zijn het.
  • Borstvoeding geven zonder je outfit mee te voeden is haast onmogelijk. Ik lek aan alle kanten en zoogcompressen (Soort maandverband, maar dan voor je voorgevel) kunnen er nauwelijks tegenop.
  • Regeldagen zijn een bestaand ding en ze zijn verschrikkelijk.
  • Borstvoeding én flesvoeding kan prima samengaan.
  • Dat je baby een aantal uur doorslaapt ’s nachts, houdt niet in dat je zelf ook doorslaapt. Ik word geregeld wakker en roep dan vol schrik: “Jop! Leg Kobe terug in de wieg!” omdat ik in de veronderstelling ben dat ik mijn kind vasthoud. Vervolgens blijkt dat ik mijn hoofdkussen aan het wiegen en aan het voeden was. In mijn slaap.
  • En bovenal: elk cliché over het worden van moeder is waar. Ook al huilt Kobe ons wakker middenin de nacht, ook al wil hij elk half uur eten en wil hij niets anders dan knuffelen, terwijl ik eventjes iets anders moet doen, het is het allemaal waard.

Op dit moment zijn we aan het wennen aan een nieuw ritme en hoewel het elke dag een beetje beter gaat, schieten veel dingen er bij in. Het is een heel nieuwe manier van relaxen, want ook al is een baby hard werken, niet elke dag je to do’s kunnen afstrepen, is helemaal niet zo erg!

Back to Top