Ook ik ben ‘1 op de 6’

Ook ik ben ‘1 op de 6’

Het is deze week voor de tweede keer de Europese week van de vruchtbaarheid. Voor 1 op de 6 stellen is het niet vanzelfsprekend om zwanger te worden. De mensen die mij wat langer volgen, weten dat ook wij 1 van die 6 zijn bij wie het krijgen van een kindje heel wat voeten in de aarde had.

Diagnose

In januari 2015 kreeg ik te horen dat ik PCOS had en dat onze kinderwens helaas niet zomaar in vervulling zou gaan. We stapten het fertiliteitstraject in. Totaal onvoorbereid en niet op de hoogte van de impact van dit alles. Een jaar lang blogde ik regelmatig over de feitelijkheden van het traject. Zo schreef ik over de eerste stappen binnen het traject en de eerste helft van mijn cyclus.

Impact

Dat het traject ook enorm veel impact had en regelmatig dikke tranen over mijn wangen rolden, benoemde ik subtiel in enkele blogposts. Zo uitte ik mijn frustratie over de bizarre tips die ik kreeg en schreef ik wat ik van de medicijnen vond die ik slikte. Ik veranderde in die tijd van mezelf in iemand die kwaad was, zichzelf en haar omgeving niet snapte en vooral intens verdrietig was. Hoewel ik hoop bleef houden, waren er momenten dat ik het allemaal niet meer wist. Ik overtuigde mezelf er bijna van dat ik niet eventjes afstand mocht nemen van het hele traject en spendeerde ontiegelijk veel geld aan zwangerschapstesten.

Ik verloor mezelf en heel eerlijk? Nu pas begin ik mezelf langzaam terug te vinden. Drie jaar later. Ongewenste kinderloosheid is niet iets wat je alleen oplost met de juiste medicijnen. In januari 2016 kwamen we erachter dat ik zwanger was en ik dacht dat het eindelijk voorbij was. Mijn traject zit erop. Het is gelukt. Een jaar lang medicatie en ziekenhuisbezoeken, maar het zat erop. Niet wetende dat mijn zwangerschap, mede door een overgevoeligheid voor hormonen, minstens zo heftig zou zijn. Uiteindelijk kwam ik rond de twintig weken volledig thuis te zitten. Ik zat tegen een burn-out aan en stond doodsangsten uit. Elk krampje of pijntje werd uitgemeten in mijn hoofd. Angstig dat ik alsnog geen mama zou mogen zijn.

Ik ben mama geworden

Ondertussen heb ik een zoon van ruim dertien maanden oud die geen weet heeft van ‘zijn’ voorgeschiedenis. Geen weet heeft van alle keren dat ik gewenst heb dat hij in mijn leven zou komen en zich niet beseft hoeveel hij voor mij betekent.

Terwijl ik dit nu schrijf, branden de tranen in mijn ogen. Ik ben mama geworden. Misschien blijf ik alleen mama van mijn zoon, misschien word ik ooit nogmaals mama. Ik ben dankbaar voor alle steun die ik heb gekregen toen we begonnen aan dit traject: lezeressen, vrienden, familieleden, collega’s, mijn leerlingen, stuk voor stuk steunden ze ons door er voor ons te zijn. Door onze kinderwens te erkennen.

Ik ben er voor je

Ik wil hetzelfde terugdoen voor iedereen die te maken heeft met ongewenste kinderloosheid. Met mijn diepste zijn wens ik dat jullie ook mogen ervaren hoe het is om een kindje te krijgen. Mijn lieve vriendin die, na een ontiegelijk zwaar traject, voor de tweede keer mama mag worden: ik heb gehuild en gezongen en gesprongen toen ik dit goede nieuws kreeg. Lieve J., die mij regelmatig mailt met updates over haar eigen traject en die steun haalt uit mijn oudere blogposts. En lieve lieve Jessica, die ik ontmoette bij het bloggersevent Blogger by Nature. Die ik, twee minuten nadat wij elkaar leerde kennen, knuffelde, omdat ze me vertelde dat ze PCOS had en graag een kindje wilde. Bij wie ik alleen maar kon fluisteren: ‘Ik ken het gevoel. Mijn hart breekt voor je. Ik ben er voor je.’ Omdat er ooit mensen waren in mijn omgeving die dit in mijn oor fluisterde.

Populair

Back to Top