PCOS – De eerste stappen naar onze wens

PCOS – De eerste stappen naar onze wens

Allereerst willen Jop (mijn man) en ik iedereen bedanken voor de lieve berichtjes, telefoontjes, mailtjes en kaartjes die we hebben mogen ontvangen na mijn vorige blogpost, naar aanleiding van mijn PCOS-diagnose. We waren overrompeld en onze harten werden verwarmd door jullie persoonlijke verhalen en gelukswensen.

Bijwerkingen

De afgelopen weken waren wat gek. De medicijnen (Provera) die ik had gekregen om mijn menstruatie op te wekken, waren niet bepaald fijn. Ik was moe, misselijk, had hoofdpijn en ik heb er hier en daar ook nog een huilbui tegenaan gegooid, want waarom niet? Dat kon er ook nog wel bij. Ik was zo opgelucht dat ik klaar was met de medicatie en het zijn werk ook gedaan had!

Op 19 januari moest ik bloedprikken en het enige wat ik sindsdien kon doen, was aftellen tot 5 februari. Want toen moesten we weer naar het ziekenhuis. Deze keer gelukkig als eerste, om 08.50 uur. We hadden weken in onzekerheid geleefd en we vonden het allebei spannend.

Eisprong?

Helaas, of misschien gelukkig, is dit voor de gynaecoloog niet zo. Zij maakt dit aan de lopende band mee en dat betekent dat het bezoek vooral heel klinisch verloopt. Conclusie: ‘Je bloed wijst inderdaad op PCOS, maar dat hadden we al verwacht. Zullen we maar even kijken of je een eisprong hebt?’ En daar lig ik dan, het begint een gewoonte te worden, met de benen wijd voor een inwendige echo.  We kijken mee op het scherm en luisteren naar de uitleg, we geloven haar op haar woord, want wij zien alleen zwarte en grijze vlekjes. Alsof je naar ruisbeeld kijkt.

Geen eisprong deze keer. Ik zie de bui al hangen en daar zijn inderdaad de woorden waar ik dan weer niet op had gehoopt: ‘Nu moeten we weer wachten tot je volgende menstruatie.’ Nou, oké dan… Bij mijn eerstvolgende menstruatie moet ik bellen en krijg ik een eisprong echo. Als ik halverwege maart nog niet menstrueer, krijg ik opnieuw Provera die de boel moeten opwekken.

Je snapt vast wel dat ik niet erg op dat laatste nieuws zat te wachten. Ik heb de gynaecoloog verteld dat ik behoorlijk last heb gehad van de bijwerkingen. Ze reageerde hier nauwelijks op en ik hield verder ook mijn mond. Want een gemeen stemmetje begon in mijn achterhoofd te zeuren: ‘Je moet maar doorzetten, jullie willen een kind. Slikken dus.’ Dit is natuurlijk complete onzin. Ik snap heel goed dat ik die medicatie nodig heb, maar mijn lichaam is belangrijker dan onze kinderwens. De medicijnen zijn best een big deal. 

Positiviteit

Het nieuws is balen, maar ik kan ook de positieve dingen zien door deze hele cyclus waar we doorheen moeten. Zo heb ik heb van meerdere mensen gehoord dat ze, dankzij mijn vorige blogpost, opener durven te zijn over hun eigen kinderwens en de moeite om deze te vervullen. Het doet me ontzettend goed om te horen dat ik door mijn ervaringen te delen, andere mensen een steuntje in de rug kan geven. Dat maakt het wachten de moeite waard :).

Back to Top