PCOS: Fertiliteitsonderzoek

In deze post blik ik terug op de eerste helft van mijn cyclus, op weg naar mijn kinderwens. Omdat ik PCOS heb, is dit helaas niet zo makkelijk.

De afgelopen tijd had ik een abonnement op het ziekenhuis, geloof ik. In zeven dagen tijd ben ik drie keer in het ziekenhuis geweest. Mijn cyclus werd bekeken, oftewel: ik kreeg een fertiliteitsonderzoek. Het was een wilde rit vol emoties, die ik heb gedocumenteerd.

Cyclusdag 2

Ja, ja, ja, ja! Gisteravond startte mijn menstruatie, hoopte ik en zo te zien heeft deze doorgezet! JA! Geen stomme Provera deze cyclus, mijn lichaam doet het blijkbaar zelf! Vol enthousiasme bel ik om 08.30 uur naar het ziekenhuis. Blijkbaar is de administratie niet volledig op orde, want er wordt me verteld dat ik bloed moet prikken (‘nee, heb ik al gedaan’) en dat ik Clomid heb gekregen (‘nee, ook niet’). Ik leg nog maar eens het hele verhaal uit aan de receptioniste en dan wordt me verteld dat ik om 09.30 uur wordt teruggebeld. Dat wordt uiteindelijk 10 uur. Weer doorlopen we dezelfde vragen en ik probeer duidelijk te maken dat ik bel voor een eisprongecho, mijn cyclus moet bekeken worden. Uiteindelijk heb ik duidelijkheid, op cyclusdag 10, vrijdag 13 maart, moet ik terugkomen voor de eerste echo.

Cyclusdag 3-7

Ik maak me zorgen, want normaal duurt mijn menstruatie zo’n 14 dagen. Straks kom ik daar op dag 10 en kunnen ze me niet helpen, omdat ik nog vloei. Wat dan?

Cyclusdag 8

Volgens mij snapt mijn lichaam me, mijn menstruatie is gestopt! Voor het eerst in jaren heb ik slechts een menstruatie gehad van zeven dagen! Ik doe een dansje in de woonkamer.

Cyclusdag 10

Vandaag is het tijd voor goed nieuws, hoop ik! Vandaag begint mijn fertiliteitsonderzoek. Ik kreeg vanochtend een berichtje van mijn zwager: ‘Succes vandaag! Ben je zenuwachtig?’ Nee, eigenlijk niet, waarom moet ik zenuwachtig zijn? Het gaat tot nu toe volledig volgens het boekje! Vol goede moed ging ik dus op weg naar het ziekenhuis, ik heb Jop gezegd dat hij niet mee hoeft. Tijd voor goed nieuws, dacht ik.

Ik moet om 09.20 uur geholpen worden, maar om 09.45 uur ben ik nog niet aan de beurt. De echo duurt slechts vijf minuten, dus de uitloop is toch wel behoorlijk veel. Ik vraag bij de balie hoeveel het uitloopt en ze beloven me dat ik de volgende ben. Om 10.10 uur zit ik nog steeds in de wachtruimte. Ik heb geen boek bij me, de batterij van mijn telefoon is bijna leeg en ik heb hier ook al geen internet. Ik ben zenuwachtig en chagrijnig. Om 10.15 uur ben ik eindelijk aan de beurt en de lieve assistente legt me de volledige cyclus aan de hand van een enorme poster nog even uit. Ik kan even landen.

Daar mag ik weer, met de benen wijd, in die oh zo comfortabele stoel. Ik heb mijn yoga-oefeningen voor vandaag alweer uitgevoerd, grap ik nog. Weer die inwendige echo, ondertussen wordt het routine, maar vandaag kreeg ik goed nieuws, denk ik nog. Het begint ook inderdaad met goed nieuws. Mijn baarmoederslijmvlies heeft de juiste dikte. Ze bekijkt mijn rechter eierstok. “Die krentenbollen hier, dat zijn je eiblaasjes. Ze zijn aan de kleine kant.” Oh. “Maar we hebben links nog niet bekeken, misschien gebeurt daar meer!” Nog even hoop houden, dus.

Helaas, ook daar is alles vooralsnog inactief en zit er zelfs een oud eiblaasje, dat niets meer gaat doen. Ze vertelt nog meer, maar ik ben er wel klaar mee. Zodra ze klaar is met de echo, kleed ik me aan en luister ik met een half oor, ik wil naar huis. Ik wil Jop bellen, ik baal en verwacht dat ik nu terug naar de gynaecoloog moest, voor vervolgstappen. Nee, dus. Ik moet aanstaande maandag terugkomen, dan wordt er opnieuw gekeken of er wellicht wat meer activiteit is. Ik houd hoop, maar ik moet zeggen dat ik wel even in een dipje zit nu.

Cyclusdag 13

Vandaag gaat Jop mee. Het loopt gelukkig slechts vijf minuten uit en ik heb de lieve assistente van afgelopen vrijdag weer. Ze legt alles opnieuw uit, zodat Jop ook alles helder heeft en ik het nog een keer hoor. Helaas weer geen goed nieuws. Daarbij heeft de assistente overleg gehad met één van de gynaecologen. Ze zag namelijk in mijn bloeduitslag van vorige maand dat mijn prolactinegehalte aan de hoge kant was. Waarom mijn eigen gynaecoloog hier niets van heeft gezegd, is me een compleet raadsel. Prolactine is een hormoon dat elke vrouw heeft, maar in lage hoeveelheid. Op het moment dat je net bevalt, heb je veel meer van dit hormoon, want het zorgt voor de melkproductie. Het kan dus zijn dat mijn cyclus overhoop ligt door de Prolactine. Daar moet ik bloed voor prikken, want wellicht is het slechts een momentopname. De assistente vertelt me dat mijn eigen gynaecoloog stopt (Hoera! Niet vriendelijk van me, maar: hoera!) en dat ik dus een nieuwe krijg. Aanstaande vrijdag, cyclusdag 18 moet ik nog een keer terug voor een echo.

Cyclusdag 18

Als er vandaag nog geen activiteit is, dan stoppen de inwendige echo’s voor deze cyclus. Ik heb eigenlijk geen hoop meer voor deze cyclus, ik ben vooral in het ziekenhuis omdat ik ook bloed moet prikken. Om 11 uur, slechts 10 minuten uitloop, ben ik weer binnen. Deze keer bij een andere assistente die vooral zelf graag praat. Weer geen groei, dus het stopt voor deze periode. Ik wil weg, maar zij wil graag nog even verder praten, dus ik ga maar weer zitten op de stoel. ‘Je bent bezig met afvallen, neem ik aan?’ Ja, natuurlijk, ik weet ook dat ik te zwaar ben. Helaas is een bekend probleem van PCOS, dat afvallen heel erg moeilijk is. De stofwisseling is behoorlijk in de war. Met 1300-1500 kcal, een gebalanceerde voeding en drie keer per week sporten, val je niets af. Ik weet hoe ik moet afvallen, ik moet koolhydraten schrappen. Dat erkent de assistente ook. Zo min mogelijk koolhydraten en toegevoegde suikers. ‘maar eten moet wel een feestje blijven!’ Ja, hoe dan? Ze geeft me tips, maar niets dat ik nog niet gehoord heb en ik wil haar beleefd vertellen dat ik dat al doe, dat ik graag ander advies wil, maar ik kom er niet tussen. Ze ratelt 10 minuten door over haar eigen afvalproces en chagrijnig ga ik naar huis.

En nu dan?

30 maart moet ik terug naar de gynaecoloog. Daar hoor ik de uitslag van het bloed en worden de vervolgstappen verteld. Misschien prolactineverlagende medicijnen, misschien Clomid of misschien weer iets anders. Ondertussen ben ik maar weer begonnen met het letten op mijn (koolhydraatarme) voeding.

Populair

Back to Top