Van Clomid tot eisprong

Het is alweer ruim een maand geleden dat ik voor het laatst geblogd heb over mijn PCOS en onze kinderwens. Ondertussen is er veel gebeurd! 13 april ben ik begonnen met Clomid 50. Dit is een medicijn om de eisprong op te wekken. De bijwerkingen waren gelukkig niet zo heftig als bij Provera, maar toch was ik erg moe, misselijk, had ik veel hoofdpijn en heeft Jop een aantal dagen een chagrijnige bitch in huis gehad. De week erop was een week vol ziekenhuisbezoeken.

Ik zie wat! De fertiliteitsmedewerker niet

20 april moest ik naar het ziekenhuis voor wederom een inwendige echo. De baliemedewerker vroeg me of ik mee wil doen aan een feedbackonderzoek naar de tevredenheid van de poli gynaecologie. Natuurlijk wil ik dat, want erg tevreden ben ik niet.

De fertiliteitsmedewerker die ik die dag had, is niet mijn favoriet. Vorige maand zeurde ze een half uur lang aan mijn hoofd over mijn gewicht. Ik wéét dat ik te zwaar ben, ik bén er mee bezig, je loopt al uit, laat me met rust. Ik kreeg een goed gevoel toen ik naar de echobeelden keek, ik zag daadwerkelijk eiblaasjes in mijn eileiders. Mijn hoop werd direct onderuit gemaaid door de fertiliteitsmedewerker, die me behandelde alsof ik er voor de eerste keer was en totaal geen verstand had van wat er gebeurde. Nou ja, goed, zij zal het weten. Nog geen minuut later had ze het lef mij te vragen hoe zwaar ik was en kreeg ik, opnieuw, een preek dat ik moest afvallen. Ik probeerde haar eraan te herinneren dat we dit gesprek vorige maand ook al hadden gehad, maar ze liet me niet uitpraten en vertelde me wat ik allemaal moest doen om af te vallen. Pissig heb ik haar monoloog uitgezeten, in de hoop die nooit meer te hoeven horen.

We hebben groei!

Donderdag 23 april moest ik weer terug. Mijn opluchting was enorm toen ik zag dat ik vandaag de leuke fertiliteitsmedewerker had. Ze vroeg me hoe het maandag gegaan was en ik gaf aan dat ik dacht dat het goed ging, maar dit meteen de kop in werd gedrukt. Het voelde fijn om even te kunnen ventileren en samen keken we naar de echobeelden. ‘Waarschijnlijk heb je gelijk,’ hoorde ik. Ik houd ervan als ik gelijk krijg. We zagen groei! Rechts zat een eiblaasje van 1,4cm en links één van 0,9cm.

Die avond had ik enorme last van steken in mijn onderbuik en de dag erna bleek, gelukkig, waarom. Het eiblaasje links was van 0,9cm naar 1,3cm gegroeid. Rechts was stil blijven staan. Omdat ik een weekend wegga, kan ik pas dinsdag terugkomen, maar we durven voorzichtig te stellen dat mijn eisprong eraan komt!

En weg zijn ze

Dinsdag 28 april, gelukkig weer de leuke fertiliteitsmedewerker, bleek dat beide eiblaasjes foetsie zijn. Dit kunnen we goed nieuws noemen, want dit houdt waarschijnlijk in dat er een eisprong is geweest. Omdat we niet zeker weten wat er zaterdag tot en met maandag gebeurd is, is er helaas nog geen zekerheid.

Teamleidster poli

De teamleidster van de poli gynaecologie kwam nog even binnen, ze had mijn feedbackformulier ontvangen en wilde er graag met me over praten. Ik heb alle frustraties eruit gegooid vanaf het begin dat ik op de poli kwam, begin januari. Ik heb haar uitgelegd dat de gynaecoloog soms haar slechte dag op ons lijkt af te reageren, verteld over de slechte communicatie met betrekking tot wachttijden, het afgebekt worden als je verduidelijking vraagt en dat ik niet elke week op mijn gewicht gewezen wil worden. Want wat verwachten ze van me? Op een crashdieet? Lijkt me zeer gezond als je zwanger wilt worden… De teamleidster is begripvol en belooft gesprekken aan te gaan met de betrokkenen, want er waren meer van dit soort klachten. Ik durf voorzichtig hoop te hebben dat er ook daadwerkelijk iets verandert.

En nu wachten we weer

Voor deze cyclus zijn we bijna klaar. Aanstaande maandag moet ik bloedprikken, waar ik vrijdag 8 mei de uitslag van krijg. Aan de hand van de bloedresultaten kan er, geloof ik, gezien worden of er een eisprong is geweest of niet. 8 mei hoor ik dus ook of ik op deze medicijnen (Clomid 50) blijf, of naar Clomid 100 moet, of wellicht nog beter nieuws…

Back to Top