fbpx

Blog

Welkom op Kaktussen.nl

Foto wekkermethode
Moederschap Persoonlijk

Waarom wij de wekkermethode zijn gaan omarmen

Terwijl ik dit schrijf, jammert De Kleinste vanuit zijn bedje en kijk ik elke paar seconde op mijn iPhone om de timer in de gaten te houden. Nog 1 minuut 45 en dan gaan we zijn kamer weer in om hem te troosten. Vier maanden geleden verklaarde ik nog tegen de verpleegster bij het consultatiebureau dat ik nooit de wekkermethode zou toepassen bij mijn kind. Ondertussen weet ik wel beter…

Slapen is voor watjes, en voor papa’s en mama’s

De lijfspreuk van De Kleinste lijkt wel ‘slapen is voor watjes, en voor papa en mama’ te zijn. De eerste maanden sliep hij bij ons op de kamer, tot hij uit zijn co-sleeper groeide. Slapen in zijn eigen bed zonder papa en mama vond hij niet zo’n succes en toen we ook nog eens verhuisden toen hij amper 6 maanden was, had hij er genoeg van. En wij ook. We zetten zijn ledikant niet op zijn kamer, maar op de onze. Elke avond, na ongeveer een uur geworsteld te hebben met hem in zijn eigen bed te laten slapen, eindigde hij in Jops armen. Jop sliep. De Kleinste sliep. Ik niet. Ik was doodsbang dat er iets mis zou gaan. Dat Jop op hem rolde. Of dat De Kleinste uit bed rolde, of onder een kussen schoot. Maanden gingen we zo door. Langzaamaan verhuisden we het ledikantje naar zijn eigen kamer, maar al gauw werd het campingbedje opgetuigd op onze kamer. Zelfs dutjes overdag wilden niet meer. Behalve als we naast hem lagen.

“U kunt de wekkermethode proberen”

Afgelopen mei zaten we bij het consultatiebureau. We hebben ontzettend lieve verpleegsters en artsen. De verpleegster vroeg hoe het met ons ging en ik gaf toe dat we weinig sliepen. Dat De Kleinste gerust tot elf uur op bleef, of dat wij maar noodgedwongen om acht uur in bed lagen, in de hoop dat hij dan in slaap viel. Vrije tijd hadden we niet meer. De verpleegster keek ons begripvol aan en zei: “U kunt de wekkermethode proberen.” Stellig zei ik: “Nee. Dat nooit. Ik kan mijn kind niet laten huilen.” Waarop zij zei: “Dat snap ik, het is niet voor iedere ouder weggelegd. Mocht u toch informatie willen, dan kunt u altijd bij ons terecht.”

Twee weken later waren we het zat. Het was een maandagavond en het was de zoveelste keer dat ik die ochtend door de vermoeidheid nauwelijks in de auto had durven stappen naar mijn werk. Jop en ik waren nooit meer samen, tenzij De Kleinste ging logeren, waar hij natuurlijk wel gewoon in een eigen bed sliep op een aparte kamer.

Vanavond beginnen we

Die bewuste maandagavond zei ik tegen Jop: “We gaan vanavond de wekkermethode proberen. We spreken een ritueel af en die gaan we vanaf nu volhouden. We wensen hem welterusten en gaan elke vijf minuten bij hem kijken zolang hij huilt.” We spraken met elkaar af dat we het tot middernacht probeerden die eerste nacht. Daarna mocht hij bij ons slapen. Om half acht begonnen we. Om half elf viel hij in slaap, om net na middernacht weer wakker te worden. Hoewel het afzien was geweest, waren we trots op onszelf. De volgende avond sliep De Kleinste om half tien en werd om half twee wakker. De avonden die daarop volgden werden steeds beter. Binnen een week sliep De Kleinste de klok rond. Ons slaapritueel was kort geworden: tandjes poetsen, schone luier, pyjama aan, flesje en slapen. Met tien minuten zaten wij weer beneden op de bank, want zodra De Kleinste het matras raakte, sliep hij.

Drie maanden verder en we zijn terug bij af

Toen gebeurde er iets waar geen enkele nieuwe ouder het bestaan van weet: de gevreesde elfmaanden sprong. De Kleinste sloeg zich er kranig doorheen, bleef slapen in zijn eigen bedje en sliep zelfs bij vrienden in zijn campingbedje. Net toen wij dachten dat het sprongetje voorbij was, ging het mis. De Kleinste werd meerdere malen per nacht wakker en wij haalden hem naar ons bed. Het tijdstip dat hij bij ons in bed mocht, werd steeds vroeger, tot nu. Gisteravond lag De Kleinste om half tien alweer in ons bed.

Best gezellig hoor

Ondertussen ben ik niet zo bang meer dat ik op De Kleinste ga liggen. Hij is ondertussen een dreumes die mij meer lastigvalt dan ik hem. Zijn voet ligt binnen twee seconden op mijn milt te drukken of hij trapt een aantal keer in mijn blaas. Zijn vingertjes vinden dikwijls mijn haren en mijn standaard zin ’s nachts is: ‘Niet aan mama’s haren trekken’. Het knuffelen is gezellig, maar het slapen is me meer waard.

“5 minuten proberen”

Om half zeven lag De Kleinste in bed. Tien voor zeven werd hij weer wakker. Om 19.04 uur kreeg ik een appje van Jop: “5 minuten proberen”. Timer gaat aan en met een schuin oog houd ik de babyfoon in de gaten. Af en toe geef ik Jop een update, die nog boven zit. “Hij staat”. “Hij zit”. “Oh, ik zie je!” We maken er maar een spelletje van.

De timer is ondertussen afgegaan. Het is 21.15 uur en De Kleinste slaapt. Hopelijk is mijn bed vannacht ook echt van mij en worden we morgen alledrie uitgerust wakker.

De één zweert erbij, de ander haat het: de wekker gebruiken als slaapmethode. De wekkermethode kan voor veel rust zorgen bij alle gezinsleden.

Wellicht ook interessant


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *