Wij worden papa en mama

Wij worden papa en mama

Eindelijk mag ik het delen met de buitenwereld! Na een ziekenhuistraject van een jaar en talloze medicatie ben ik zwanger! In september 2016 verwachten wij ons eerste kindje.

Op dit moment is ons kindje maar liefst acht millimeter. Jop heeft de embryo liefkozend ‘basmati’ genoemd, naar basmati rijst.

Wat een cadeautje

Begin januari deed mijn lichaam gek. We waren op vakantie in Disneyland Parijs (waar anders?). Het eten smaakte me niet, de pannenkoekjes bij het ontbijt smaakten plots naar bacon en ik kwam kotsmisselijk uit mijn meest favoriete achtbaan. Na het ontbijt viel ik steevast in slaap op de hotelkamer en elke avond lag ik om negen uur al onder de wol. Ik was zó opgelucht toen de dag aanbrak dat ik eindelijk een test mocht doen (ik had ze meegenomen, voorgevoel, zullen we maar zeggen). Op vrijdag 8 januari deed ik de eerste test. Zwak positief.

Nu ga ik eerlijk bekennen dat ik al maanden fantaseer over een positieve test en het dan bekendmaken aan Jop. Zo had ik bedacht dat ik vast babyschoentjes kon kopen en die aan Jop kon geven. Of een taart kon bakken, of een goodie bag voor aanstaande vaders. Maar op het moment dat ik die test in mijn handen had, was het enige dat ik kon doen, naar Jop rennen (die nog op bed lag), met de mededeling: ‘Je wordt vader!’. Jop viel bijna van het bed, waarna ik de test in zijn handen duwde.

‘Weet je het zeker?’ Nog steeds versuft draaide hij de test rond in zijn handen waarna hij tot de conclusie kwam dat de test gewoon negatief was. Toen ik hem uitlegde dat je de test op een bepaalde manier in het licht moest houden, want het was gewoon nog heel zwak, lachte hij me bijna uit. Gelukkig zag hij uiteindelijk ook het streepje en nog wat weifelend besloot hij mij maar te vertrouwen. Als ik beloofde om zaterdagochtend nog een test te doen.

Zes weken en zes dagen

Vandaag ben ik zes weken en zes dagen zwanger. Technisch gezien is er nog geen sprake van een baby, maar van een embryo. Voor het gemak noem ik het wel kindje of baby.

Gisteren hebben we voor het eerst het hartje van ons kindje gezien. Zenuwachtig, bang voor slecht nieuws, nog steeds een onwerkelijk gevoel. Met ingehouden adem naar de echobeelden kijken en toen sprak de gynaecoloog de meest prachtige woorden die ik op dat moment kon horen: ‘Dit ziet er prachtig uit. Kijk, daar klopt het hartje.’ Tranen van geluk.

Jop is nog steeds in de ontkenningsfase, verkondigt aan iedereen dat hij vader wordt, om vervolgens bij mij te komen en te zeggen dat hij het nog niet helemaal kan geloven. Of ik dan alsjeblieft nog een zwangerschapstest kan doen (ik heb er ondertussen vijftien gedaan, dames en heren. VIJF-TIEN.)

Hoe voel je je?

Veelgehoorde vraag: ik krijg dagelijks appjes van lieve vrienden en familieleden die willen weten of ik al kotsend boven de wc hang. Nee, gelukkig niet. Ik ben gezegend met een uitermate sterke maag. Hoewel ik wel de hele dag misselijk rondloop, hoef ik niet over te geven. De hele dag plassen doe ik ook nog niet, dit vindt Moeders voor Moeders ongetwijfeld heel jammer.

En nu dan?

Nu ben ik de gelukkigste mens op aarde. We kunnen eindelijk ons blije nieuws met de buitenwereld delen en ik heb weer prachtig positieve dingen om over te bloggen.

Uit de grond van Jops en mijn hart willen we iedereen bedanken voor de fantastische steun die we tijdens het hele traject hebben mogen ontvangen.

Back to Top